Μου είχε λείψει το χιονισμένο τοπίο...Να βρίσκομαι σε ένα κάτασπρο τοπίο με επιβλητικές κορυφές! Οι προβλέψεις για τον καιρό ήταν ιδανικές. Μετά από μερικά τηλέφωνα μαζευτήκαμε 4 άτομα.
Το πρωϊ του Σαββάτου συναντηθήκαμε στο χωριό Καλλοσκοπή. Το πλάνο ήταν να αφήσουμε εκεί το ένα αυτοκίνητο και να μεταβούμε με το άλλο στην αρχή της διαδρομής μας, στο χωριό Βίνιανη. Η Βίνιανη μοιάζει με ξεχασμένο χωριό στο πουθενά. Ελάχιστα σπίτια με το δρόμο να καταλήγει στο χωριό. Εκεί καταλήγει και η χαράδρα της Ρεκκάς.
Η πορεία ξεκινούσε από εδώ και υπολογίζεται σε 7 ώρες ανάβαση το καλοκαίρι. Μετά από μικρή σκέψη αποφασίσαμε να μην κουβαλήσουμε σκηνές μαζί μας για οικονομία βάρους. Η πρώτη ώρα ήταν βαρετή και κουραστική. Βότσαλα που σου σακατεύουν τα πόδια όταν φοράς ορειβατικά μποτάκια. Έμοιαζε σαν εγκαταλελημμένο ποτάμι. Σκουριασμένες σωλήνες αμιάντου κουβαλάνε πια το νερό. Πεταμένα μπάζα ασχημαίνουν το τοπίο ακόμα περισσότερο. Σε λίγο αρχίζει να κλείνει λιγάκι η χαράδρα. Μερικά δέντρα ξεπετάγονται δεξιά κι αριστερά. Και φτάνουμε στην πρώτη πηγή. Στο σημείο "Μύλοι". Κάνουμε στάση και απολαμβάνουμε τον ήλιο μαζί με καλαμπούρι. Αφού μελετήσαμε ξανά το χάρτη αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.
Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι. Κοφτά ψηλά βράχια μαζί με τα έλατα δημιουργούν εικόνες που θέλεις να ρουφήξεις για πάντα. Προχωράμε μια αριστερά και μια δεξιά από το ρέμα (που δεν έχει νερό αλλά έτσι πάει το μονοπάτι). Τα βράχια έμοιαζαν ιδανικά για σκαρφάλωμα κι έκαναν την ομάδα να συζητάει πιθανές αναρριχητικές διαδρομές. Κάποια τεράστια βράχια έμοιαζαν λες κι έπεσαν στη μέση της ρεματιάς από ψηλά. Κι όπως προχωρούσαμε συναντήσαμε επιτέλους το πρώτο χιόνι! Ανακούφιση! Το χιόνι απορροφάει τώρα πια τους κραδασμούς από τα βήματα και τα πόδια μας αρχίζουν να συνέρχονται. Τα δικά μου δηλαδή γιατί οι υπόλοιποι δεν άνηκαν να ενοχλούνται το ίδιο.
Όσο προχωράμε το χιόνι είναι όλο και περισσότερο. Στο τέλος της ρεματιάς (στην αρχή για την ακρίβεια...) αρχίσαμε να βλέπουμε τις πρώτες κορυφές. Θέλουμε να φτάσουμε στο καταφύγιο του ΠΟΑ. Στα δεξιά μας συνεχίζεται ανηφορικά σε ένα λόφο η πορεία μας. Η ανάβαση μου κόβει την ανάσα. Σταματάω κάθε 10 λεπτά και ξανασυνεχίζω. Προσπαθώ να κρατάω ένα σταθερό ρυθμό στο βηματισμό αλλά δυσκολεύομαι. Είναι που έχω και καιρό να περπατήσω τόσο πολύ, είναι και το ρημάδι το τσιγάρο που πρέπει να κόψω κάποια στιγμή...είναι που ψάχνω δικαιολογίες που θα ήθελα να είχα μεγαλύτερη
αντοχή.
Στην κορυφή του λόφου αντικρύσαμε ένα υπέροχο θέαμα. Γύρω μας ρεματιές μοιάζουν σαν τάφρος και πιο πέρα οι
κορφές σχηματίζουν ένα κυκλικό τείχος. Στη μέση απέναντί μας το καταφύγιο. Πρέπει να τραβερσάρουμε μια
πλαγιά από αριστερά μας για να φτάσουμε. Σε κάθε βήμα βουλιάζουμε μέχρι το γόνατο στο χιόνι. Δίπλα στο
καταφύγιο είναι ένας βράχος, τετραγωνικός...λες και τον έστησαν εκεί επίτηδες. Στην "ταράτσα" του απλώνονται τα
ξερά κλαδιά ενός μοναδικού δέντρου.
Έχουν περάσει 8 ώρες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε. Το καταφύγιο είναι όπως όλα τα καταφύγια το χειμώνα κλειστό. Το γνωρίζαμε βέβαια αυτό. Αν και το θεωρώ ηλίθιο. Εξάλλου ο σκοπός της ύπαρξής του είναι να προσφέρει στέγη στους ορειβάτες. Στην είσοδο του είναι μια μικρή βεράντα. Αράζουμε εκεί για το bivouac. Φυσάει πάρα πολύ κι ο ήλιος έχει κρυφτεί. Η θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν. Τα πόδια μου δεν τα αισθάνομαι κι ανυπομονώ να ζεσταθεί γρήγορα το φαγητό μας για να μπω στον υπνόσακκο μου!
Η ώρα έχει πάει 8. Κι είναι τόσο ζεστά! κλείνω τα μάτια με τελευταία εικόνα το φεγγαρόφως στις χιονισμένες πλαγιές. Ξυπνάω απότομα σε λίγο γιατί ζεσταίνομαι. Είχα ξαπλώσει με τα ρούχα και έχει κλειδώσει η θερμότητα μέσα στο bivisac. Γδύνομαι και ξανακοιμάμαι για 12 ώρες! Τι υπέροχο θέαμα! Να ξυπνάς σε ένα τοπίο μαγικό με τον ήλιο να λούζει τα πάντα και να κάνει το χιόνι να λαμπυρίζει!
Σκοπός μας ήταν να ανέβουμε από το διάσελο που βρίσκεται ανάμεσα στην κορυφή της Γκιώνας τη Πυραμίδα και την Πλατυβούνα. Μετά να ανέβουμε στην κορυφή και να κατέβουμε από την άλλη μεριά στο χωριό Συκιά, μέσα από το φαράγγι του Λαζορέματος. Ξεκινήσαμε μελετώντας συνεχώς το χάρτη αφού οι μπαταρίες του GPS άφηναν τις τελευταίες τους πνοές.
Το νερό μας τελείωνε κι έπρεπε πρώτα να φτάσουμε σε πηγή. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα και μετά από αρκετή ώρα βρήκαμε ένα σημείο που ανέβλυζε νερό μέσα από ένα βράχο δημιουργώντας ένα παγωμένο ρυάκι. Ενώ πλησιάζαμε το σημείο της ανάβλυσης σπάει η παγωμένη επιφάνεια και βρίσκεται ο ένας από εμάς μέχρι το γόνατο στο παγωμένο νερό! Μετά από διάφορες προσπάθειες καταφέραμε να πάρουμε νερό και να συνεχίσουμε. Κάπου εκεί ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε βορειοανατολικά του καταφυγίου. Εκεί νομίζαμε πως είναι το διάσελο. Αυτό το λάθος μας οδήγησε στο να κάνουμε το γύρο της Πλατυβούνας και να χάσουμε πολύτιμο χρόνο. Η διαδρομή βέβαια ήταν υπέροχη. Τραβερσάραμε απότομες πλαγιές, οι εικόνες ήταν μοναδικές...Κι αντικρύσαμε αφού φτάσαμε στη βόρεια πλευρά τα δάση που απλώνονταν κάτω και ένα χωριό στο βάθος, τη Στρούμη. Ο χρόνος δεν ήταν αρκετός για να δοκιμάσουμε την κορυφή. Δεν μας ενόχλησε όμως γιατί περνούσαμε όμορφα και απολαμβάναμε έτσι κι αλλιώς τη διαδρομή. Αποφασίσαμε να αρχίσουμε την κατάβαση.
Προχωρήσαμε στο πλάνο Β. Κατάβαση προς Καλλοσκοπή. Εδώ υπάρχει χωματόδρομος ο οποίος φυσικά έχει εξ ολοκλήρου καλυφθεί από το χιόνι. Αντί να τον ακολουθήσουμε, τον διασχίσαμε κάνοντας κολοσκι σε αρκετά σημεία. Αν και το χιόνι δε βοηθούσε πολύ γιατί δεν ήταν αρκετά παγωμένο.
Το μονοπάτι προς Καλλοσκοπή δεν το προτείνω. Είναι όλο χωματόδρομος και δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο. Θα τον έκανα πιο ευχάριστα με ένα τζιπ το καλοκαίρι. Γενικά μ αρέσει να βρίσκομαι σε μονοπάτια που δεν μπορεί να πάει αυτοκίνητο. Όπως αυτό που κάναμε στην ανάβαση.
Μόλις αντικρύσαμε το αυτοκίνητο μετά από 8 ώρες, το πρώτο που ήθελα να κάνω ήταν να φάω! Καταλήξαμε σε ταβερνούλα στη Γραβιά όπου φάγαμε τουλάχιστον 2 μερίδες ο καθένας!
Ωραίο βουνό η Γκιώνα. Θα ήθελα να ξαναπάω για να κάνω τη διαδρομή που δεν κάναμε.
Ανυπομονώ να βρεθώ στο επόμενο βουνό! Όσο έχει ακόμα χιόνια!
27/8/08
I am back! :)
Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, υπήρξε μια περίεργη "νεκρή" περίοδος. Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε ο
Σεπτέμβριος. Ύστερα μπήκε ο Οκτώβρης. Δεν έχω πληρώσει το λογαριασμό και μου κόβουν το internet! Πανικός στην αρχή...μετά το συνήθισα. Σταμάτησα να γυρνάω στο σπίτι κι άρχισε μια μίνι αποτοξίνωση.
Κι ύστερα ανακάλυψα ένα μαγικό κόσμο!
Θυμήθηκα παλιά που μ' άρεσε να διαβάζω εκείνες τις λεζάντες στα χαζοσκιτσάκια με το αγόρι και το κορίτσι, που ξεκινούσαν πάντα με το "Αγάπη είναι...."
"Ευτυχία είναι..."
κάποιες στιγμές που αδειάζει το μυαλό από τις συνηθισμένες βαρετές εικόνες...
'Ηθελα καιρό να το κάνω αυτό και ανυπομονούσα. Όταν περιμένεις κάτι μερικές φορές έρχονται τα πάνω κάτω και δε συμβαίνει. Αυτή τη φορά όμως όλα κύλησαν ομαλά. Αντί λοιπόν να πληρώσω το λογαριασμό μου, πήγα να κάνω τη σχολή canyoning. Είχε διάρκεια δύο Σαββατοκύριακα. Δύο από τα καλύτερα της μέχρι τώρα ζωής μου.
Έτσι ανακάλυψα το μαγικό των φαραγγιών! Πανύψηλα βράχια δεξιά κι αριστερά, ένα στενό πέρασμα ανάμεσα τους...πολλές φορές ίσα που χωράς να περάσεις. Το νερό είναι άλλοτε φιλικό και παιχνιδιάρικο κι άλλοτε τρομακτικό. Όπως και να χει το μόνο σίγουρο είναι πως πάντοτε είναι κρύο! Δημιουργούνται περίεργα σχήματα στα βράχια από τη ροή του νερού, καταρράκτες που ο καθένας είναι διαφορετικός είτε μικρός είτε μεγάλος. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι οι φυσικές τσουλήθρες που δημιουργούνται! Σαν τα waterparks! τσουλάς κα πέφτεις στο νερό. Κι όλα είναι φυσικά "φτιαγμένα"! Είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις σε κάθε βήμα και κάτι καινούριο! Προχωράς και δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις πιο κάτω. Περπατάς μέσα στο νερό και δεν είσαι σίγουρος αν στο επόμενο βήμα θα βυθιστείς ολόκληρος ή αν το νερό θα είναι μέχρι τον αστράγαλο!
Αρρώστησα! Βλέπω στον ύπνο μου φαράγγια! Και ο λογαριασμός του τηλεφώνου παραμένει απλήρωτος...Προτιμώ να φεύγω κάθε Σαββατοκύριακο και να βυθίζομαι στο φανταστικό κόσμο που ανακάλυψα!
Σεπτέμβριος. Ύστερα μπήκε ο Οκτώβρης. Δεν έχω πληρώσει το λογαριασμό και μου κόβουν το internet! Πανικός στην αρχή...μετά το συνήθισα. Σταμάτησα να γυρνάω στο σπίτι κι άρχισε μια μίνι αποτοξίνωση.
Κι ύστερα ανακάλυψα ένα μαγικό κόσμο!
Θυμήθηκα παλιά που μ' άρεσε να διαβάζω εκείνες τις λεζάντες στα χαζοσκιτσάκια με το αγόρι και το κορίτσι, που ξεκινούσαν πάντα με το "Αγάπη είναι...."
"Ευτυχία είναι..."
κάποιες στιγμές που αδειάζει το μυαλό από τις συνηθισμένες βαρετές εικόνες...
'Ηθελα καιρό να το κάνω αυτό και ανυπομονούσα. Όταν περιμένεις κάτι μερικές φορές έρχονται τα πάνω κάτω και δε συμβαίνει. Αυτή τη φορά όμως όλα κύλησαν ομαλά. Αντί λοιπόν να πληρώσω το λογαριασμό μου, πήγα να κάνω τη σχολή canyoning. Είχε διάρκεια δύο Σαββατοκύριακα. Δύο από τα καλύτερα της μέχρι τώρα ζωής μου.
Έτσι ανακάλυψα το μαγικό των φαραγγιών! Πανύψηλα βράχια δεξιά κι αριστερά, ένα στενό πέρασμα ανάμεσα τους...πολλές φορές ίσα που χωράς να περάσεις. Το νερό είναι άλλοτε φιλικό και παιχνιδιάρικο κι άλλοτε τρομακτικό. Όπως και να χει το μόνο σίγουρο είναι πως πάντοτε είναι κρύο! Δημιουργούνται περίεργα σχήματα στα βράχια από τη ροή του νερού, καταρράκτες που ο καθένας είναι διαφορετικός είτε μικρός είτε μεγάλος. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι οι φυσικές τσουλήθρες που δημιουργούνται! Σαν τα waterparks! τσουλάς κα πέφτεις στο νερό. Κι όλα είναι φυσικά "φτιαγμένα"! Είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις σε κάθε βήμα και κάτι καινούριο! Προχωράς και δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις πιο κάτω. Περπατάς μέσα στο νερό και δεν είσαι σίγουρος αν στο επόμενο βήμα θα βυθιστείς ολόκληρος ή αν το νερό θα είναι μέχρι τον αστράγαλο!
Αρρώστησα! Βλέπω στον ύπνο μου φαράγγια! Και ο λογαριασμός του τηλεφώνου παραμένει απλήρωτος...Προτιμώ να φεύγω κάθε Σαββατοκύριακο και να βυθίζομαι στο φανταστικό κόσμο που ανακάλυψα!
Ταξίδι στα Κύθηρα
Αδιάφορη μου ήταν η υποχρεωτική επιλογή των Κυθήρων. Αλλού ήθελα να πάω αλλά δε βρίσκαμε εισιτήρια. Όταν φτάσαμε στο νησί ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Πίσσα σκοτάδι και τρελλός αέρας. Ξυπνήσαμε στο camping στο Καψάλι το μεσημέρι, αφού το προηγούμενο βράδυ γυρίζαμε μέχρι τις 4 και κόσμο δεν είδαμε. Πολύ νεκρό το νησί μας φάνηκε...
Με το χάρτη οδηγό ξεκινήσαμε την περιήγηση στο νησί. (Για να μη βαρεθείτε θα αναφέρω επιγραμματικά παρακάτω
τι είδαμε)
Οι 8 μέρες στο νησί δεν ήταν αρκετές...Το ταξίδι στα Κύθηρα κατέληξε να είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Είναι σαν τα πατατάκια που δεν μπορείς να φας μόνο ένα...κι εκεί δεν μπορείς να πας μια μόνο φορά. Έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα που σε μαγνητίζει. Κάτι σου κάνει...κάτι καλό...
Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που ήταν εκεί, επισκέφτονταν το νησί για πολλόστή φορά. Όλο και κάποιο γνωστό, φίλο ή συγγενή είχανε. Τους έκανε εντύπωση που εμείς είχαμε πάει εκεί έτσι στο άσχετο. Οι ντόπιοι είναι τρομερά φιλικοί και ευχάριστοι. Έχουν θετική αύρα. Είχαμε φύγει στο ενδιάμεσο για να επισκεφτούμε την Ελαφόνησο αφού ήταν κοντά. Είχαμε σκοπό να μείνουμε κι εκεί κάποιες μέρες. Κι όταν φτάσαμε αρχίσαμε να ψάχνουμε τα δρομολόγια για να δούμε πόσο γρήγορα θα γυρνούσαμε και πάλι πίσω. Όταν μια μέρα μετά μπήκαμε στο καραβάκι από Νεάπολη για το Διακοφτί, η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Κατεβήκαμε από το πλοίο και γελούσαμε συνέχεια. Όλα έμοιαζαν ακόμα πιο όμορφα....ακόμα κι ο αέρας μας φάνηκε πως μύριζε πιο ωραία.
Με είχε εντυπωσιάσει στην αρχή που ζούνε τόσοι νέοι μόνιμα εκεί. Νέοι που έχουν ζήσει στην Αθήνα κι αλλού και
αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Τώρα καταλαβαίνω...
Παραλίες: (κατά σειρά προσωπικής προτίμησης)
Όλες έχουν πεντακάθαρα νερά και ιδιαίτερα χρώματα, σπηλιές και βράχια για σκαρφάλωμα αλλά και βουτιές,
προσβάσιμες από χωματόδρομο (ή κι από θάλασσα ή από φαράγγι)
Φυρή άμμος - πορφυρό και λευκό χαλίκι με πρασινομπλέ νερά
Καλαδί / Βλυχάδα - λευκό χαλίκι με γαλαζομπλέ νερά. Στη Βλυχάδα πας αφού έχεις διασχίσει την παραλία Καλαδί (με
τα πόδια εννοείται) και περάσεις μέσα από τη θάλασσα (πάλι με τα πόδια - μιλάμε για 2 μέτρα απόσταση...)
Κυριακουλού - λευκό χαλίκι με πράσινα νερά, μικρή με ψηλά βράχια, προσβάσιμη από θάλασσα ή από το φαράγγι
που ξεκινάει από το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας κοντά στον Κάλαμο και που στο τελείωμα πριν την παραλία
δημιουργεί μια μικρή λιμνούλα (έλος).
Άγιος Νικόλαος - πολύ ψιλό χαλίκι που προς τα πίσω μεγαλώνει αφού κι εδώ καταλήγει ένα φαράγγι. Υπάρχει κι ένα
εκκλησάκι στην παραλία πάνω. Απέναντι βλέπεις την Ελαφόνησο. Στα δεξιά απλώνεται ψηλός βράχος με φάρο.
Ιδανική και για ελεύθερο καμπινγκ αφού ο δρόμος φτάνει μέχρι κάτω κι ο πολιτισμός είναι 20 λεπτά χωματόδρομος
μακριά.
Από Αγία Πελαγία μέχρι και εκεί που τελειώνει ο δρόμος (παραλιακά προς τα νότια) υπάρχουν 4-5 κολπίσκοι ωραίοι.
Ο τελευταίος λέγεται Κομπονάδα. Εκεί καταλήγει το φαράγγι της Παλαιόχωρας που είναι ενδιαφέρον αν και χωρίς
νερό. Στο ξεκίνημα του βλέπεις τα πέτρινα ερείπια της Παλαιόπολης. Έχει 2-3 ραπέλ μικρά που κατεβαίνονται και
χωρίς να κουβαλάς σχοινί, καθώς έχουν τοποθετήσει ανεμόσκαλες. (Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να περάσω άλλο
φαράγγι. Υπάρχουν αρκετά και θα ήθελα να πάω ξανά για να τα κάνω)
Σε όλες τις παραπάνω πας εξοπλισμένος με νερό και φαγητό γιατί δεν υπάρχει, ευτυχώς, τίποτα στην παραλία πάνω
ούτε και κοντά.
Χαλκός - μικρή με λευκό βότσαλο, καντίνα και ξαπλώστρες
Μελιδόνι - beach bar - καντίνα και ξαπλώστρες, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο σε σχέση με τις άλλες. Είναι ενδιαφέρουσα
αν έχεις μαζί μάσκα για να δεις το βυθό.
Χύτρα - ΔΕΝ είναι παραλία...είναι μια βραχονησίδα απέναντι από το Καψάλι. Πρόσβαση με βάρκα...Έχει μια σπηλιά
με χρώματα που σε μαγεύουν και έξω αλλά και μέσα στο βυθό. (θα δείτε τις φωτογραφίες μόλις τις πάρω και θα
καταλάβετε...)
Keep dreaming!: Blog
5
Χωριά: Όλα!
...είναι αυθεντικά. Ευτυχώς ο τουρισμός δεν τα χάλασε. Αυτό που έχει τα πάντα είναι ο Ποταμός. Τα υπόλοιπα έχουν
τα πολύ βασικά...και κάποια δεν έχουν τίποτα παρα μόνο κάποια σπίτια, ούτε καν φούρνο (ούτε η Χώρα έχει) μόνο
στο Λιβάδι, στον Ποταμό και στον Καραβά.
Στη Χώρα είναι επιβλητικό το κάστρο και όμορφη η θέα. Στο Μυλοπόταμο κατεβείτε το μονοπατάκι που οδηγεί στο
καταρράκτη (δυστυχώς δεν είχε νερό) Το μονοπάτι συνεχίζει παραλληλα του ποταμού έχει παλιούς νερόμυλους και
καταλήγει σε μια πολύ ωραία παραλία απ ότι μου είπαν...δεν πρόλαβα να πάω. Στον Καραβά είναι οι πηγές του Αμιρ
Αλή στην ίδια φάση. Ο Αβλέμονας είναι παραλιακό γραφικό χωριό. Το Καψάλι είναι το πολυσύχναστο τουριστικό
μέρος επίσης γραφικό...κτλ κτλ
Φαγητό: το καλύτερο φαγητό είναι στη "Φιλιώ" στον Κάλαμο, μαγειρευτά καλύτερα κι απ της μαμάς σας!
Επίσης στον Ποταμό στον "Πανάρετο" έχει πολύ ωραίο φαγητό.
Νυχτερινή ζωή: Υπάρχουν 5 μαγαζιά σε όλο το νησί. Στο ένα που είναι στο Μυλοπόταμο δεν πήγα, γι αυτό δεν έχω
άποψη.
Τα 2 είναι στη Χώρα, το ένα διπλα στο άλλο. Ο κόσμος κάθεται έξω στο δρόμο κυρίως και συστήνονται για early
drink. Μετά όλοι κατεβαίνουν στο Καψάλι (2 χλμ από Χώρα). Κι εκεί είναι αλλά 2 μαγαζιά, πάλι δίπλα δίπλα. Το
εντυπωσιακό της υπόθεσης ήταν που όλοι μα όλοι μας έλεγαν για το Fox (το πρώτο μαγαζί), ότι αυτό είναι το καλό,
και όλοι μα όλοι πήγαιναν στο δίπλα. Κι όταν ρώτησα κάποιον "Μα γιατί λέτε όλοι για το Fox, ακόμα κι εσύ, και πάτε
στο άλλο" η απάντηση ήταν "έτυχε...το Fox είναι πιο καλό". Τι να πώ...όσες φορές κι αν βγήκα, ο κόσμος ήταν στο
δίπλα!
Γεγονότα:
Party Best - έγινε το βράδυ με την βροχή των αστεριών, σε υπαίθριο χώρο με ελάχιστα φώτα και μουσική που σε
ανατριχιάζει. Χορεύαμε μέχρι τις 7 το πρωί που είχε πια ξημερώσει. Είχε μαζευτεί η Σαρα κι η Μαρα στην αρχή από
10 ετών μέχρι και 60, γιατί ήταν ένα από τα "event" του νησιού. Μετά οι περισσότεροι αποχώρησαν γιατί "η μουσική
που δεν έχει λόγια και μοιάζει ίδια" δεν τους άρεσε. Μάλλον δε θα ξαναγίνει τέτοιο πάρτυ όμως....οι κάτοικοι είχαν
εκνευριστεί που ακουγόταν στη διαπασών η μουσική μέχρι το πρωί και δεν έκλεισαν μάτι. Κατά τις 7, μια 45άρα
καλοθρεμμένη γυναίκα ήθελε να δοκιμάσει τις επιδόσεις της στη σφαιροβολία. Με μια πέτρα στο χέρι, και στόχο την dj
έχασε κάθε ευκαιρία να δοκιμάσει το ταλέντο της όταν της άρπαξαν το χέρι την ώρα που ετοιμαζόταν για τη βολή.
Πανηγύρι - όπως παντού έτσι κι εδώ υπάρχουν τα γνωστά και μη εξαιρετέα αυτά event..τι παραπάνω να πω...μόνο
ότι για να "μπεις" πληρώνεις είσοδο (χωρίς ποτό) κάτι που δεν έχω ξαναδεί.
Γιορτή κρασιού - στα Μητάτα γίνεται και είναι σαν πανυγήρι
Σημαντική λεπτομέρεια! Απαραίτητο το μεταφορικό μέσο...Αλλιώς δύσκολα κυκλοφορείς.
Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να πάτε...
Άντε...και του χρόνου!
Με το χάρτη οδηγό ξεκινήσαμε την περιήγηση στο νησί. (Για να μη βαρεθείτε θα αναφέρω επιγραμματικά παρακάτω
τι είδαμε)
Οι 8 μέρες στο νησί δεν ήταν αρκετές...Το ταξίδι στα Κύθηρα κατέληξε να είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Είναι σαν τα πατατάκια που δεν μπορείς να φας μόνο ένα...κι εκεί δεν μπορείς να πας μια μόνο φορά. Έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα που σε μαγνητίζει. Κάτι σου κάνει...κάτι καλό...
Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που ήταν εκεί, επισκέφτονταν το νησί για πολλόστή φορά. Όλο και κάποιο γνωστό, φίλο ή συγγενή είχανε. Τους έκανε εντύπωση που εμείς είχαμε πάει εκεί έτσι στο άσχετο. Οι ντόπιοι είναι τρομερά φιλικοί και ευχάριστοι. Έχουν θετική αύρα. Είχαμε φύγει στο ενδιάμεσο για να επισκεφτούμε την Ελαφόνησο αφού ήταν κοντά. Είχαμε σκοπό να μείνουμε κι εκεί κάποιες μέρες. Κι όταν φτάσαμε αρχίσαμε να ψάχνουμε τα δρομολόγια για να δούμε πόσο γρήγορα θα γυρνούσαμε και πάλι πίσω. Όταν μια μέρα μετά μπήκαμε στο καραβάκι από Νεάπολη για το Διακοφτί, η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Κατεβήκαμε από το πλοίο και γελούσαμε συνέχεια. Όλα έμοιαζαν ακόμα πιο όμορφα....ακόμα κι ο αέρας μας φάνηκε πως μύριζε πιο ωραία.
Με είχε εντυπωσιάσει στην αρχή που ζούνε τόσοι νέοι μόνιμα εκεί. Νέοι που έχουν ζήσει στην Αθήνα κι αλλού και
αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Τώρα καταλαβαίνω...
Παραλίες: (κατά σειρά προσωπικής προτίμησης)
Όλες έχουν πεντακάθαρα νερά και ιδιαίτερα χρώματα, σπηλιές και βράχια για σκαρφάλωμα αλλά και βουτιές,
προσβάσιμες από χωματόδρομο (ή κι από θάλασσα ή από φαράγγι)
Φυρή άμμος - πορφυρό και λευκό χαλίκι με πρασινομπλέ νερά
Καλαδί / Βλυχάδα - λευκό χαλίκι με γαλαζομπλέ νερά. Στη Βλυχάδα πας αφού έχεις διασχίσει την παραλία Καλαδί (με
τα πόδια εννοείται) και περάσεις μέσα από τη θάλασσα (πάλι με τα πόδια - μιλάμε για 2 μέτρα απόσταση...)
Κυριακουλού - λευκό χαλίκι με πράσινα νερά, μικρή με ψηλά βράχια, προσβάσιμη από θάλασσα ή από το φαράγγι
που ξεκινάει από το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας κοντά στον Κάλαμο και που στο τελείωμα πριν την παραλία
δημιουργεί μια μικρή λιμνούλα (έλος).
Άγιος Νικόλαος - πολύ ψιλό χαλίκι που προς τα πίσω μεγαλώνει αφού κι εδώ καταλήγει ένα φαράγγι. Υπάρχει κι ένα
εκκλησάκι στην παραλία πάνω. Απέναντι βλέπεις την Ελαφόνησο. Στα δεξιά απλώνεται ψηλός βράχος με φάρο.
Ιδανική και για ελεύθερο καμπινγκ αφού ο δρόμος φτάνει μέχρι κάτω κι ο πολιτισμός είναι 20 λεπτά χωματόδρομος
μακριά.
Από Αγία Πελαγία μέχρι και εκεί που τελειώνει ο δρόμος (παραλιακά προς τα νότια) υπάρχουν 4-5 κολπίσκοι ωραίοι.
Ο τελευταίος λέγεται Κομπονάδα. Εκεί καταλήγει το φαράγγι της Παλαιόχωρας που είναι ενδιαφέρον αν και χωρίς
νερό. Στο ξεκίνημα του βλέπεις τα πέτρινα ερείπια της Παλαιόπολης. Έχει 2-3 ραπέλ μικρά που κατεβαίνονται και
χωρίς να κουβαλάς σχοινί, καθώς έχουν τοποθετήσει ανεμόσκαλες. (Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να περάσω άλλο
φαράγγι. Υπάρχουν αρκετά και θα ήθελα να πάω ξανά για να τα κάνω)
Σε όλες τις παραπάνω πας εξοπλισμένος με νερό και φαγητό γιατί δεν υπάρχει, ευτυχώς, τίποτα στην παραλία πάνω
ούτε και κοντά.
Χαλκός - μικρή με λευκό βότσαλο, καντίνα και ξαπλώστρες
Μελιδόνι - beach bar - καντίνα και ξαπλώστρες, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο σε σχέση με τις άλλες. Είναι ενδιαφέρουσα
αν έχεις μαζί μάσκα για να δεις το βυθό.
Χύτρα - ΔΕΝ είναι παραλία...είναι μια βραχονησίδα απέναντι από το Καψάλι. Πρόσβαση με βάρκα...Έχει μια σπηλιά
με χρώματα που σε μαγεύουν και έξω αλλά και μέσα στο βυθό. (θα δείτε τις φωτογραφίες μόλις τις πάρω και θα
καταλάβετε...)
Keep dreaming!: Blog
5
Χωριά: Όλα!
...είναι αυθεντικά. Ευτυχώς ο τουρισμός δεν τα χάλασε. Αυτό που έχει τα πάντα είναι ο Ποταμός. Τα υπόλοιπα έχουν
τα πολύ βασικά...και κάποια δεν έχουν τίποτα παρα μόνο κάποια σπίτια, ούτε καν φούρνο (ούτε η Χώρα έχει) μόνο
στο Λιβάδι, στον Ποταμό και στον Καραβά.
Στη Χώρα είναι επιβλητικό το κάστρο και όμορφη η θέα. Στο Μυλοπόταμο κατεβείτε το μονοπατάκι που οδηγεί στο
καταρράκτη (δυστυχώς δεν είχε νερό) Το μονοπάτι συνεχίζει παραλληλα του ποταμού έχει παλιούς νερόμυλους και
καταλήγει σε μια πολύ ωραία παραλία απ ότι μου είπαν...δεν πρόλαβα να πάω. Στον Καραβά είναι οι πηγές του Αμιρ
Αλή στην ίδια φάση. Ο Αβλέμονας είναι παραλιακό γραφικό χωριό. Το Καψάλι είναι το πολυσύχναστο τουριστικό
μέρος επίσης γραφικό...κτλ κτλ
Φαγητό: το καλύτερο φαγητό είναι στη "Φιλιώ" στον Κάλαμο, μαγειρευτά καλύτερα κι απ της μαμάς σας!
Επίσης στον Ποταμό στον "Πανάρετο" έχει πολύ ωραίο φαγητό.
Νυχτερινή ζωή: Υπάρχουν 5 μαγαζιά σε όλο το νησί. Στο ένα που είναι στο Μυλοπόταμο δεν πήγα, γι αυτό δεν έχω
άποψη.
Τα 2 είναι στη Χώρα, το ένα διπλα στο άλλο. Ο κόσμος κάθεται έξω στο δρόμο κυρίως και συστήνονται για early
drink. Μετά όλοι κατεβαίνουν στο Καψάλι (2 χλμ από Χώρα). Κι εκεί είναι αλλά 2 μαγαζιά, πάλι δίπλα δίπλα. Το
εντυπωσιακό της υπόθεσης ήταν που όλοι μα όλοι μας έλεγαν για το Fox (το πρώτο μαγαζί), ότι αυτό είναι το καλό,
και όλοι μα όλοι πήγαιναν στο δίπλα. Κι όταν ρώτησα κάποιον "Μα γιατί λέτε όλοι για το Fox, ακόμα κι εσύ, και πάτε
στο άλλο" η απάντηση ήταν "έτυχε...το Fox είναι πιο καλό". Τι να πώ...όσες φορές κι αν βγήκα, ο κόσμος ήταν στο
δίπλα!
Γεγονότα:
Party Best - έγινε το βράδυ με την βροχή των αστεριών, σε υπαίθριο χώρο με ελάχιστα φώτα και μουσική που σε
ανατριχιάζει. Χορεύαμε μέχρι τις 7 το πρωί που είχε πια ξημερώσει. Είχε μαζευτεί η Σαρα κι η Μαρα στην αρχή από
10 ετών μέχρι και 60, γιατί ήταν ένα από τα "event" του νησιού. Μετά οι περισσότεροι αποχώρησαν γιατί "η μουσική
που δεν έχει λόγια και μοιάζει ίδια" δεν τους άρεσε. Μάλλον δε θα ξαναγίνει τέτοιο πάρτυ όμως....οι κάτοικοι είχαν
εκνευριστεί που ακουγόταν στη διαπασών η μουσική μέχρι το πρωί και δεν έκλεισαν μάτι. Κατά τις 7, μια 45άρα
καλοθρεμμένη γυναίκα ήθελε να δοκιμάσει τις επιδόσεις της στη σφαιροβολία. Με μια πέτρα στο χέρι, και στόχο την dj
έχασε κάθε ευκαιρία να δοκιμάσει το ταλέντο της όταν της άρπαξαν το χέρι την ώρα που ετοιμαζόταν για τη βολή.
Πανηγύρι - όπως παντού έτσι κι εδώ υπάρχουν τα γνωστά και μη εξαιρετέα αυτά event..τι παραπάνω να πω...μόνο
ότι για να "μπεις" πληρώνεις είσοδο (χωρίς ποτό) κάτι που δεν έχω ξαναδεί.
Γιορτή κρασιού - στα Μητάτα γίνεται και είναι σαν πανυγήρι
Σημαντική λεπτομέρεια! Απαραίτητο το μεταφορικό μέσο...Αλλιώς δύσκολα κυκλοφορείς.
Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να πάτε...
Άντε...και του χρόνου!
Canyoning στη Ροσκά
"Όταν θέλω κάτι δε με ενδιαφέρει που δεν το θέλει κανένας άλλος. Μπορώ να το κάνω και μόνη μου."
Αυτή είναι μια από τις αρχές που έχω γιατί έχασα πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου ψάχνοντας παρέα να με
ακολουθήσει. Δεν μου είναι κι ότι πιο ευχάριστο το να κάνω μόνη μου πράγματα. Αλλά μου είναι πολύ πιο ευχάριστο
από το να μην κάνω!
Ξέκινώντας για Ροσκά, όπου θα γινόταν η πανελλήνια συνάντηση canyoning, δε με ενδιέφερε καθόλου που πήγαινα
μόνη. Μ' αρέσει πολύ να οδηγώ, να ακούω μουσική στο φουλ και να βλέπω όμορφες εικόνες γύρω μου.
Στο δρόμο προς Κρίκελο συνάντησα τη Δομνίστα. Μετά ξεκινούσε ένας χωματόδρομος που θα με έβγαζε στη Ροσκά
τελικά. Πίσσα σκοτάδι...Μάντευα πώς στη δεξιά πλευρά του δρόμου πρέπει να υπήρχε γκρεμμός. Δε φοβήθηκα ούτε
μια στιγμη. Το διασκέδαζα τραγουδώντας παλιά τραγούδια. Μόνο κασεττες μπορώ να ακούσω σ αυτό το αμάξι και
πάλι καλά που τις βρήκα όλες αυτές και τις ξέθαψα!
Φτάνοντας μετά από τη μαραθώνια χωμάτινη σκοτινή διαδρομή, έστησα τη σκηνή μου διπλα στις άλλες και
κοιμήθηκα πολύ βαθιά μέχρι το πρωί που ξύπνησα ξαφνικά από τη ζέστη. Με χαρά ανακάλυψα πως υπήρχαν 2-3
άτομα που έχω πετύχει στα βουνά και βρέθηκα να βρίσκομαι στην ομάδα τους.
Αφού ετοιμαστήκαμε ξεκινήσαμε να κατέβουμε το φαράγγι της Ρόσκάς. Είμασταν 11 άτομα. Εγώ η πιο άπειρη με τα
φαράγγια. Ένιωθα ασφαλεια όμως μαζί τους.Η ομαδικότητα είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που χρειάζεται
να διέπουν δραστηριότητες όπως το canyoning και υπήρχε ανάμεσα στα άτομα αυτά.
Ανυπομονούσα να μπω στο νερό γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη. Μετά από ελάχιστο περπάτημα συναντήσαμε το
πρώτο ραπέλ. Είχε άρκετες τσουλήθρες (σημεία που τα βράχια είναι έτσι όπου μπορείς να γλυστρίσεις επάνω και να
πέσεις στη βάθρα που δημιουργείται ακριβώς από κάτω). Οι φυσικές αυτές τσουλήθρες σε κάποια σημεία ήταν
αρκετα στενές με αποτέλεσμα να μη χωράς καθιστός. Το φαραγγι γινόταν όλο και πιο στενο κι ενδιαφέρον πιο κάτω.
Με αρκετές καταβάσεις και τη μεγαλύτερη να είναι στα 25 μέτρα. Το νερό δεν ήταν πολύ. Ήταν όμως πολύ θολό.
Έπρεπε να προσέχεις το κάθε βήμα γιατί εκεί που το νερό έφτανε στο γόνατο, στο επόμενο μπορεί να σε κάλυπτε
εντελώς.
Μετά από 2 ώρες άρχισα να κρυώνω. Η στολή ήταν σκισμένη και έμπαινε νερό παγωμένο συνέχεια μέσα. Δεν
προλάβαινε η θερμότητα μου να ζεστάνει το νερό. Είχα παραβλέψει επίσης να βάλω τα γάντια από την αρχή λόγω
ζέστης. Από τα άκρα χάνεται ένα πολύ σημαντικό μέρος της θερμότητας. Το φαράγγι δεν έχει καθόλου σημεία που
περπατάς για να ζεσταθείς. Ευτυχώς τα παιδιά της ομάδας που το πήραν χαμπάρι ότι άρχισα να τρέμω, με
εμψύχωναν συνεχώς. Είναι πολύ εύκολο να χαλάσει η ψυχολογία όταν κρυώνεις. Κι εκεί δε σε παίρνει να έχεις κακή
ψυχολογία! Διαφυγή δεν υπάρχει, γυρισμός δεν υπάρχει..μόνο μπροστά μπορείς να πας. Να τελειώσεις αυτό που
άρχισες. Με ανάγκασαν να φάω ένα σωρό σοκολάτες (που σιχαίνομαι) για να πάρω τις απαραίτητες θερμίδες και
ενέργεια και συνεχίσαμε όσο πιο γρήγορα γινότανε. Κατέβαινα πρώτη για να μην περιμένω. Ήμουν καλά όμως
ψυχολογικά. Ένιωθα ευφορία. Χαιρόμουν που ζούσα εκείνες τις στιγμές. Δε σκεφτόμουν τίποτα απολύτως.
Μετά από περίπου 6 ώρες φτάσαμε στο τέλος.Ένα υπέροχο τελείωμα του φαραγγιού στο Πανταβρέχει. Τα νερά από
το Πανταβρέχει ήταν τόσο ζεστά! Ένιωσα το αίμα μου να κυλάει και πάλι! Το τοπίο μαγικό! Ανυπομονώ να πάρω τις
φωτογραφίες από τα άλλα παιδιά!
Keep dreaming!: Blog
8
Το βράδυ ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου! Κοιμήθηκα χωρίς καν να καληνυχτίσω
κανένα! Το πρωϊ η ψυχολογία μου ήταν πολύ πεσμένη. Δε μου συμβαίνει αυτό σε τέτοιες δραστηριότητες! Είχα
απογοητευτεί από τον εαυτό μου που ένιωθα έτσι. Αποφάσισα να μην ακολουθήσω τους άλλους. Είπαμε ότι η
ψυχολογία είναι πολύ βασικό στοιχείο. Κι αν είναι πεσμένη καλύτερα να μην το ρισκάρεις. Έμεινα στον
κατασκηνωτικό χώρο πίνοντας τον καφέ μου.
Απόφάσισα πως ήταν καλύτερα να γυρίσω στην Αθήνα. Ξεκίνησα για το γυρισμό από τον ίδιο δραματικό
χωματόδρομο. Ήταν τόσο όμορφα όλα γύρω! Έβλεπα την πίσω πλευρά της Καλιακούδας...Θυμήθηκα τότε που είχα
βρεθεί εκεί, που είχε χιόνια...που γνώρισα...κόσμο...
Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω ακόμα. Ήταν νωρίς. Ο δρόμος φτάνει σε μια διασταύρωση, δεξιά για Λαμία και αριστερά
για Καρπενήσι. Γυρνάω το φλας προς τα αριστερά. Πάω να βρώ τα παιδιά. Μέχρι να φτάσω θα έχουν τελειώσει το
φαράγγι του Βόθωνα. Ξέρω πού είναι η έξοδος. Μα τι χαζή που ήμουν! Έπρεπε να πάω....Το έχω μετανιώσει πικρά.
Και δε μ αρέσει να μετανιώνω για πραγματα που δεν έκανα!
Στο δρόμο είδα κάπου τα αυτοκίνητα τους. Κατέβηκα μια βόλτα με τα πόδια στον Καρπενησιώτη. Τα νερά του είναι
τόσο καθαρά! Έχει αλλάξει τώρα η ψυχολογία μου και χαίρομαι γι αυτό! Ακούω τις σφυρίχτρες των παιδιών καθώς
ένας ένας κατεβαίνει. Δεν μπορω φυσικά να τους δω. Δεν πέρασε πολλή ώρα κι έμφανίστηκαν. Ξαφνιάστηκαν που
ήμουν εκεί. Χάρηκα τελικά που πήγα γιατί μπόρεσα να τους αποχαιρετήσω και να πάρω τα τηλέφωνά τους. Γιατί αν
δεν πήγαινα, θα περίμενα μήπως τους ξαναέβλεπα τυχαία κάπου στο βουνό.
Αυτή είναι μια από τις αρχές που έχω γιατί έχασα πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου ψάχνοντας παρέα να με
ακολουθήσει. Δεν μου είναι κι ότι πιο ευχάριστο το να κάνω μόνη μου πράγματα. Αλλά μου είναι πολύ πιο ευχάριστο
από το να μην κάνω!
Ξέκινώντας για Ροσκά, όπου θα γινόταν η πανελλήνια συνάντηση canyoning, δε με ενδιέφερε καθόλου που πήγαινα
μόνη. Μ' αρέσει πολύ να οδηγώ, να ακούω μουσική στο φουλ και να βλέπω όμορφες εικόνες γύρω μου.
Στο δρόμο προς Κρίκελο συνάντησα τη Δομνίστα. Μετά ξεκινούσε ένας χωματόδρομος που θα με έβγαζε στη Ροσκά
τελικά. Πίσσα σκοτάδι...Μάντευα πώς στη δεξιά πλευρά του δρόμου πρέπει να υπήρχε γκρεμμός. Δε φοβήθηκα ούτε
μια στιγμη. Το διασκέδαζα τραγουδώντας παλιά τραγούδια. Μόνο κασεττες μπορώ να ακούσω σ αυτό το αμάξι και
πάλι καλά που τις βρήκα όλες αυτές και τις ξέθαψα!
Φτάνοντας μετά από τη μαραθώνια χωμάτινη σκοτινή διαδρομή, έστησα τη σκηνή μου διπλα στις άλλες και
κοιμήθηκα πολύ βαθιά μέχρι το πρωί που ξύπνησα ξαφνικά από τη ζέστη. Με χαρά ανακάλυψα πως υπήρχαν 2-3
άτομα που έχω πετύχει στα βουνά και βρέθηκα να βρίσκομαι στην ομάδα τους.
Αφού ετοιμαστήκαμε ξεκινήσαμε να κατέβουμε το φαράγγι της Ρόσκάς. Είμασταν 11 άτομα. Εγώ η πιο άπειρη με τα
φαράγγια. Ένιωθα ασφαλεια όμως μαζί τους.Η ομαδικότητα είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που χρειάζεται
να διέπουν δραστηριότητες όπως το canyoning και υπήρχε ανάμεσα στα άτομα αυτά.
Ανυπομονούσα να μπω στο νερό γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη. Μετά από ελάχιστο περπάτημα συναντήσαμε το
πρώτο ραπέλ. Είχε άρκετες τσουλήθρες (σημεία που τα βράχια είναι έτσι όπου μπορείς να γλυστρίσεις επάνω και να
πέσεις στη βάθρα που δημιουργείται ακριβώς από κάτω). Οι φυσικές αυτές τσουλήθρες σε κάποια σημεία ήταν
αρκετα στενές με αποτέλεσμα να μη χωράς καθιστός. Το φαραγγι γινόταν όλο και πιο στενο κι ενδιαφέρον πιο κάτω.
Με αρκετές καταβάσεις και τη μεγαλύτερη να είναι στα 25 μέτρα. Το νερό δεν ήταν πολύ. Ήταν όμως πολύ θολό.
Έπρεπε να προσέχεις το κάθε βήμα γιατί εκεί που το νερό έφτανε στο γόνατο, στο επόμενο μπορεί να σε κάλυπτε
εντελώς.
Μετά από 2 ώρες άρχισα να κρυώνω. Η στολή ήταν σκισμένη και έμπαινε νερό παγωμένο συνέχεια μέσα. Δεν
προλάβαινε η θερμότητα μου να ζεστάνει το νερό. Είχα παραβλέψει επίσης να βάλω τα γάντια από την αρχή λόγω
ζέστης. Από τα άκρα χάνεται ένα πολύ σημαντικό μέρος της θερμότητας. Το φαράγγι δεν έχει καθόλου σημεία που
περπατάς για να ζεσταθείς. Ευτυχώς τα παιδιά της ομάδας που το πήραν χαμπάρι ότι άρχισα να τρέμω, με
εμψύχωναν συνεχώς. Είναι πολύ εύκολο να χαλάσει η ψυχολογία όταν κρυώνεις. Κι εκεί δε σε παίρνει να έχεις κακή
ψυχολογία! Διαφυγή δεν υπάρχει, γυρισμός δεν υπάρχει..μόνο μπροστά μπορείς να πας. Να τελειώσεις αυτό που
άρχισες. Με ανάγκασαν να φάω ένα σωρό σοκολάτες (που σιχαίνομαι) για να πάρω τις απαραίτητες θερμίδες και
ενέργεια και συνεχίσαμε όσο πιο γρήγορα γινότανε. Κατέβαινα πρώτη για να μην περιμένω. Ήμουν καλά όμως
ψυχολογικά. Ένιωθα ευφορία. Χαιρόμουν που ζούσα εκείνες τις στιγμές. Δε σκεφτόμουν τίποτα απολύτως.
Μετά από περίπου 6 ώρες φτάσαμε στο τέλος.Ένα υπέροχο τελείωμα του φαραγγιού στο Πανταβρέχει. Τα νερά από
το Πανταβρέχει ήταν τόσο ζεστά! Ένιωσα το αίμα μου να κυλάει και πάλι! Το τοπίο μαγικό! Ανυπομονώ να πάρω τις
φωτογραφίες από τα άλλα παιδιά!
Keep dreaming!: Blog
8
Το βράδυ ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου! Κοιμήθηκα χωρίς καν να καληνυχτίσω
κανένα! Το πρωϊ η ψυχολογία μου ήταν πολύ πεσμένη. Δε μου συμβαίνει αυτό σε τέτοιες δραστηριότητες! Είχα
απογοητευτεί από τον εαυτό μου που ένιωθα έτσι. Αποφάσισα να μην ακολουθήσω τους άλλους. Είπαμε ότι η
ψυχολογία είναι πολύ βασικό στοιχείο. Κι αν είναι πεσμένη καλύτερα να μην το ρισκάρεις. Έμεινα στον
κατασκηνωτικό χώρο πίνοντας τον καφέ μου.
Απόφάσισα πως ήταν καλύτερα να γυρίσω στην Αθήνα. Ξεκίνησα για το γυρισμό από τον ίδιο δραματικό
χωματόδρομο. Ήταν τόσο όμορφα όλα γύρω! Έβλεπα την πίσω πλευρά της Καλιακούδας...Θυμήθηκα τότε που είχα
βρεθεί εκεί, που είχε χιόνια...που γνώρισα...κόσμο...
Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω ακόμα. Ήταν νωρίς. Ο δρόμος φτάνει σε μια διασταύρωση, δεξιά για Λαμία και αριστερά
για Καρπενήσι. Γυρνάω το φλας προς τα αριστερά. Πάω να βρώ τα παιδιά. Μέχρι να φτάσω θα έχουν τελειώσει το
φαράγγι του Βόθωνα. Ξέρω πού είναι η έξοδος. Μα τι χαζή που ήμουν! Έπρεπε να πάω....Το έχω μετανιώσει πικρά.
Και δε μ αρέσει να μετανιώνω για πραγματα που δεν έκανα!
Στο δρόμο είδα κάπου τα αυτοκίνητα τους. Κατέβηκα μια βόλτα με τα πόδια στον Καρπενησιώτη. Τα νερά του είναι
τόσο καθαρά! Έχει αλλάξει τώρα η ψυχολογία μου και χαίρομαι γι αυτό! Ακούω τις σφυρίχτρες των παιδιών καθώς
ένας ένας κατεβαίνει. Δεν μπορω φυσικά να τους δω. Δεν πέρασε πολλή ώρα κι έμφανίστηκαν. Ξαφνιάστηκαν που
ήμουν εκεί. Χάρηκα τελικά που πήγα γιατί μπόρεσα να τους αποχαιρετήσω και να πάρω τα τηλέφωνά τους. Γιατί αν
δεν πήγαινα, θα περίμενα μήπως τους ξαναέβλεπα τυχαία κάπου στο βουνό.
Free camping Χαλκιδική
Απόλυτη η ησυχία. Το μόνο που ακούγεται είναι το νερό που ίσα που ακουμπάει την αμμουδιά. Την ακουμπάει τόσο
απαλά σα να τις δίνει μικρά τρυφερά φιλιά. Απόλυτο και το σκοτάδι ολόγυρα. Τέτοιο που κάνει τον ουρανό να σου
κόβει την ανάσα. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τόσα αστέρια μαζεμένα.
Θυμάμαι μια φράση από ένα ποίημα (ή κείμενο?) που κάναμε στο σχολείο και ντρέπομαι που δε θυμάμαι ποιος το
έχει γράψει… «Δε μ’ αρέσουν οι νύχτες με φεγγάρι» (ή μπορεί να ήτανε και «Μ’ αρέσουν οι νύχτες χωρίς φεγγάρι»).
Αυτή είναι η ιδανική βραδιά για μένα. Η μοναδική φορά που δε φοβάμαι το σκοτάδι. Αυτή η εικόνα με πλημμυρίζει και
μ’ αδειάζει ταυτόχρονα.
Η θάλασσα πρέπει να είναι το ίδιο με πριν παρόλο που δεν την βλέπω. Τόσο λεία που μοιάζει σα να μπορείς να
περπατήσεις πάνω όπως λέει κι η φίλη μου. Έχουν δίκαιο τελικά οι Θεσσαλονικείς που περηφανεύονται για τη
Χαλκιδική. Το μέρος είναι πραγματικά παραδεισένιο! Πυκνά πευκοδάση απλώνονται μέχρι τις κάτασπρες αμμουδιές
που χώνονται στα κρυστάλλινα νερά.
Φτάσαμε στις Καβουρότρυπες, αφού ρωτήσαμε μερικά άτομα πού ακριβώς είναι. Δεν υπάρχει πινακίδα που να
δείχνει την παραλία. Μας είπαν πως έπρεπε να στρίβαμε στο χωματόδρομο που έχει τους κάδους. Έλα όμως που
κάθε χωματόδρομος είχε κάδους! Πειραματιστήκαμε σε 2-3 δρομάκια και τελικά τη βρήκαμε! Τα κάτασπρα βράχια
δημιουργούν μικρούς κολπίσκους, σαν ιδιωτικούς, που χωράνε ίσα ίσα 5 άτομα ο καθένας. Τόσο άσπρη άμμο δεν
έχω ξαναδεί! Γυαλίζει λες κι έχουν ρίξει glitter μέσα.
Keep dreaming!: Blog
10
Με εντυπωσίασε που είδα τόσες πολλές σκηνές ανάμεσα στα πεύκα πίσω από τις παραλίες. Όχι επειδή ήταν πολλές,
άλλα που έμοιαζε λες κι έχουν κάνει το χώρο ιδιόκτητο. Με περιφράξεις γύρω γύρω, τραπέζια, πάγκους φτιαγμένους
στα δέντρα, ακόμα και μπαλκονάκια είχαν στήσει μπροστά τους.Βρήκαμε ένα τέλειο σημείο και στήσαμε τη δική μας.
Κόσμος δεν υπήρχε κι έτσι η παραλία ακριβώς μπροστά ήταν σαν να είναι η δίκή μας.
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει λίγο έξω απ' την Τορώνη. Αυτό είναι το νοτιότερο άκρο του μεσαίου ποδιού της
Χαλκιδικής. Εδώ το τοπίο είναι διαφορετικό, πιο άγριο, θαμνώδες με τα ίδια όμως κρυστάλλινα νερά. Παντού σχεδόν
τα νότια μέρη είναι πιο άγρια. Περίεργο... Οι εικόνες με τον ήλιο που δύει είναι τόσο υπέροχες που δεν μπορώ να τις
περιγράψω με λέξεις. Τα χρώματα ανακατεύονται συνέχεια κι αλλάζουν κάθε λεπτό που περνάει. Νιώθω σαν
ερωτευμένη μ' αυτό το μέρος! Δε θέλω να γυρίσω στην Αθήνα! Το βράδυ φάγαμε ολόφρεσκα θαλασσινά στην
ταβέρνα του Ορέστη στη Σάρτη και κοιμηθήκαμε γεμάτες...ψυχή τε σώματι! (στομάχι θα έλεγα καλύτερα!)
Κοίταξα τη θάλασσα με το που άνοιξα τα μάτια μου πρωϊ πρωϊ. Μπορεί να ήτανε και 7-8 η ώρα. Μια γαλήνια σιωπή
απλωνόταν παντού. Κατέβηκα στη μικρή μας παραλία να πιω τον καφέ μου. Το νερό μου φάνηκε κρύο μα με φώναζε
από ώρα και δεν μπορούσα να αντισταθώ.Ήταν απίστευτα αναζωογονητική η βουτιά μου. Πόσο χαίρομαι που δε θα
φύγουμε ακόμα!
Η θάλασσα σήμερα είναι πιο καλή από ποτέ! Η ζέστη είναι όλο και περισσότερη όσο περνάει η ώρα κι ανακουφίζομαι
κάθε που μπαίνω μέσα. Χώνομαι πρώτα στα βάθη κι ύστερα μένω ανάσκελα στην επιφάνεια να χαζεύω τον ουρανό.
Το νερό μου χαϊδεύει το σώμα και θυμήθηκα μια φορά στα 7 ή 8 μου, που είχα μείνει τόση πολλή ώρα έτσι
ξαπλωμένη στο νερό, που όταν γυρίσαμε σπίτι κι έπεσα στο κρεββάτι, ένιωθα να με χαϊδευει ακόμα και να με
νανουρίζει το ανάλαφρο κούνημα.
'Ασπρο, τυρκουάζ, βαθύ μπλε που σταματάει σε μια ευθεία. Και μετά γριζογάλανο ανοικτό, γαλανό και πιο σκούρο
που συγκρούεται με ακαθόριστου σχήματος βαθύ σκούρο, άσπρο και πάλι από την αρχή!
Αυτή την εικόνα θα την κρατήσω! Αυτή θα μου θυμίζει Χαλκιδική!
απαλά σα να τις δίνει μικρά τρυφερά φιλιά. Απόλυτο και το σκοτάδι ολόγυρα. Τέτοιο που κάνει τον ουρανό να σου
κόβει την ανάσα. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τόσα αστέρια μαζεμένα.
Θυμάμαι μια φράση από ένα ποίημα (ή κείμενο?) που κάναμε στο σχολείο και ντρέπομαι που δε θυμάμαι ποιος το
έχει γράψει… «Δε μ’ αρέσουν οι νύχτες με φεγγάρι» (ή μπορεί να ήτανε και «Μ’ αρέσουν οι νύχτες χωρίς φεγγάρι»).
Αυτή είναι η ιδανική βραδιά για μένα. Η μοναδική φορά που δε φοβάμαι το σκοτάδι. Αυτή η εικόνα με πλημμυρίζει και
μ’ αδειάζει ταυτόχρονα.
Η θάλασσα πρέπει να είναι το ίδιο με πριν παρόλο που δεν την βλέπω. Τόσο λεία που μοιάζει σα να μπορείς να
περπατήσεις πάνω όπως λέει κι η φίλη μου. Έχουν δίκαιο τελικά οι Θεσσαλονικείς που περηφανεύονται για τη
Χαλκιδική. Το μέρος είναι πραγματικά παραδεισένιο! Πυκνά πευκοδάση απλώνονται μέχρι τις κάτασπρες αμμουδιές
που χώνονται στα κρυστάλλινα νερά.
Φτάσαμε στις Καβουρότρυπες, αφού ρωτήσαμε μερικά άτομα πού ακριβώς είναι. Δεν υπάρχει πινακίδα που να
δείχνει την παραλία. Μας είπαν πως έπρεπε να στρίβαμε στο χωματόδρομο που έχει τους κάδους. Έλα όμως που
κάθε χωματόδρομος είχε κάδους! Πειραματιστήκαμε σε 2-3 δρομάκια και τελικά τη βρήκαμε! Τα κάτασπρα βράχια
δημιουργούν μικρούς κολπίσκους, σαν ιδιωτικούς, που χωράνε ίσα ίσα 5 άτομα ο καθένας. Τόσο άσπρη άμμο δεν
έχω ξαναδεί! Γυαλίζει λες κι έχουν ρίξει glitter μέσα.
Keep dreaming!: Blog
10
Με εντυπωσίασε που είδα τόσες πολλές σκηνές ανάμεσα στα πεύκα πίσω από τις παραλίες. Όχι επειδή ήταν πολλές,
άλλα που έμοιαζε λες κι έχουν κάνει το χώρο ιδιόκτητο. Με περιφράξεις γύρω γύρω, τραπέζια, πάγκους φτιαγμένους
στα δέντρα, ακόμα και μπαλκονάκια είχαν στήσει μπροστά τους.Βρήκαμε ένα τέλειο σημείο και στήσαμε τη δική μας.
Κόσμος δεν υπήρχε κι έτσι η παραλία ακριβώς μπροστά ήταν σαν να είναι η δίκή μας.
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει λίγο έξω απ' την Τορώνη. Αυτό είναι το νοτιότερο άκρο του μεσαίου ποδιού της
Χαλκιδικής. Εδώ το τοπίο είναι διαφορετικό, πιο άγριο, θαμνώδες με τα ίδια όμως κρυστάλλινα νερά. Παντού σχεδόν
τα νότια μέρη είναι πιο άγρια. Περίεργο... Οι εικόνες με τον ήλιο που δύει είναι τόσο υπέροχες που δεν μπορώ να τις
περιγράψω με λέξεις. Τα χρώματα ανακατεύονται συνέχεια κι αλλάζουν κάθε λεπτό που περνάει. Νιώθω σαν
ερωτευμένη μ' αυτό το μέρος! Δε θέλω να γυρίσω στην Αθήνα! Το βράδυ φάγαμε ολόφρεσκα θαλασσινά στην
ταβέρνα του Ορέστη στη Σάρτη και κοιμηθήκαμε γεμάτες...ψυχή τε σώματι! (στομάχι θα έλεγα καλύτερα!)
Κοίταξα τη θάλασσα με το που άνοιξα τα μάτια μου πρωϊ πρωϊ. Μπορεί να ήτανε και 7-8 η ώρα. Μια γαλήνια σιωπή
απλωνόταν παντού. Κατέβηκα στη μικρή μας παραλία να πιω τον καφέ μου. Το νερό μου φάνηκε κρύο μα με φώναζε
από ώρα και δεν μπορούσα να αντισταθώ.Ήταν απίστευτα αναζωογονητική η βουτιά μου. Πόσο χαίρομαι που δε θα
φύγουμε ακόμα!
Η θάλασσα σήμερα είναι πιο καλή από ποτέ! Η ζέστη είναι όλο και περισσότερη όσο περνάει η ώρα κι ανακουφίζομαι
κάθε που μπαίνω μέσα. Χώνομαι πρώτα στα βάθη κι ύστερα μένω ανάσκελα στην επιφάνεια να χαζεύω τον ουρανό.
Το νερό μου χαϊδεύει το σώμα και θυμήθηκα μια φορά στα 7 ή 8 μου, που είχα μείνει τόση πολλή ώρα έτσι
ξαπλωμένη στο νερό, που όταν γυρίσαμε σπίτι κι έπεσα στο κρεββάτι, ένιωθα να με χαϊδευει ακόμα και να με
νανουρίζει το ανάλαφρο κούνημα.
'Ασπρο, τυρκουάζ, βαθύ μπλε που σταματάει σε μια ευθεία. Και μετά γριζογάλανο ανοικτό, γαλανό και πιο σκούρο
που συγκρούεται με ακαθόριστου σχήματος βαθύ σκούρο, άσπρο και πάλι από την αρχή!
Αυτή την εικόνα θα την κρατήσω! Αυτή θα μου θυμίζει Χαλκιδική!
Camping - Rafting στο Λούσιο
Αφού καταφέραμε μετά από πολλές προσπάθειες να χωρέσουμε κι εμείς στο αμάξι και στριμωχτήκαμε
μαζί με τα πράγματα, ξεκινήσαμε για Καρύταινα. Η Καρύταινα βρίσκεται στην Πελοπόννησο, μισή ώρα
από τη Δημητσάνα. Είναι χτισμένη πάνω σε μια πλαγιά και το κάστρο της είναι σαν προέκταση του
βράχου που είναι πάνω χτισμένο. Η διαδρομή ήταν μέσα από χωριά με πέτρινα σπίτια με τη
χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής. Μετά τη Δημητσάνα απλώνεται μια τεράστια πεδιάδα και η
θέα χαλάει με τα φουγάρα του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.
Αφήσαμε πίσω την Καρύταινα και προχωρήσαμε μερικά χιλιόμετρα ακόμα. Συναντήσαμε μια πέτρινη
γέφυρα που από κάτω περνούσε ο ποταμός Λούσιος. Αφήσαμε το αμάξι και κατεβήκαμε προς το ποτάμι.
Προχωρήσαμε λίγο στο μονοπάτι που πάει παράλληλα με το ποτάμι και βγήκαμε σε ένα ξέφωτο. Ένα
μεγάλο πλάτωμα που ήταν ότι πρέπει για να στήσουμε τις σκηνές μας. Δίπλα ακριβώς έρεε ο Λούσιος.
Ψάχνοντας ξύλα για τη φωτιά βρήκαμε αρκετή ύλη, από ξερά κλαδιά μέχρι μικρά «πεθαμένα» δέντρα και
μια παλιά καρέκλα που ήταν ότι πρέπει για προσάναμμα! Είχα αγχωθεί λίγο με τον καιρό γιατί οι
προβλέψεις για την περιοχή έδιναν βροχές και φοβόμουν πως δε θα προλάβουμε να ψήσουμε για να
Keep dreaming!: Blog
17
φάμε. Τελικά καταφέραμε να ψήσουμε τις μπριζόλες μας, σεφταλιές, πατάτες οφτές και ντομάτα με φέτα
κι ελιές στα κάρβουνα. Ήταν όλα υπέροχα. Φαγώθηκαν σε χρόνο dt!
Ίσα που τελειώναμε το φαγητό όταν άρχισε ένα ψιλοβρόχι. Βγάλαμε αμέσως αδιάβροχα, ρίξαμε μπόλικα
ξύλα στη φωτιά και συνεχίσαμε απτόητοι να τρώμε ότι απέμεινε. Η βροχή δεν κράτησε πολύ σε αντίθεση
με τη φωτιά που καταβρόχθιζε τα πάντα που τις δίναμε! Αφού ήπιαμε τα κρασάκια μας και τραγουδήσαμε
ότι πιο trash κυκλοφορεί, χωθήκαμε στις σκηνές και κοιμηθήκαμε με τη βουή του ποταμού.
Ήταν περίπου 10.30 όταν άνοιξα τα μάτια. Βγαίνοντας από τη σκηνή μύρισα όλη τη φύση! Είχε βγει ο
ήλιος και το φως του έδινε μια λαμπερή όψη στο χορτάρι, στα δέντρα, στο νερό…Κατέβηκα στο ποτάμι κι
έριξα νερό στο πρόσωπό μου. Ήταν τόσο ελκυστικό που σε φώναζε να νιώσεις! Ένας από την παρέα δεν
κατάφερε να αντισταθεί στο κάλεσμα του και έκανε μια παγωμένη πρωινή βουτιά!
Ξεκινήσαμε για τις δραστηριότητες της μέρας μετά το πρωινό, το οποίο περιλάμβανε φραπέ και εσπρέσο
καθώς και κρουασάν, μπισκοτάκια και άλλα. Πρώτα πήγαμε στη γέφυρα προς Αρίσταινα. Το ύψος γύρω
στα 45 μέτρα. Από κάτω περάνει ο Αλφειός ποταμός. Οι τολμηροί κάναμε ραπέλ. Κρεμασμένοι στο σχοινί
απολαύσαμε με δέος τη θέα γύρω.
Έφτασε η ώρα για το rafting! Ο καιρός άρχισε να κλείνει σιγά σιγά. Βάλαμε τις νεοπρέν στολές και
μπήκαμε στη «γριά». Η «γριά» ήταν το τζίπ που θα μας πήγαινε στο σημείο εκκίνησης. Στα πρώτα 100
μέτρα δεν άντεξε την ανηφόρα και μας άφησε! Μας πήρε άλλο τζίπ (αδελφή της γριάς πρέπει να ήταν και
μάλλον ήταν και συνομήλικες!) Πιάνει τότε μια μπόρα.
Μπήκαμε στις βάρκες και αφού μάθαμε τα παραγγέλματα από τον οδηγό μας ξεκινήσαμε. Η βροχή
βέβαια συνεχίστηκε αλλά όχι για πολύ. Αυτό που περισσότερο με στεναχώρησε είναι που δεν είχα μια
αδιάβροχη μηχανή να κλειδώσω τις εικόνες! Το τοπίο ήταν παραμυθένιο! Βράχια ψηλά δεξιά κι αριστερά,
στολισμένα με πλατάνια που δημιουργούσαν ένα πράσινο τούνελ. Η ροή του νερού ήταν μικρή λόγω
έλλειψης του φετινού χειμώνα. Περισσότερο βαρκάδα θα έλεγα ότι κάναμε παρά rafting.
Η ομάδα μας όμως ήταν η καλύτερη! Με συντονισμένες κινήσεις, πολύ κέφι και γέλιο κατεβαίναμε. Σε μια
μικρή στάση που κάναμε λίγο μετά το σημείο που ενώνεται ο Λούσιος με τον Αλφειό, το ποτάμι
δημιουργούσε μια μικρή λίμνη. Βουτήξαμε όλοι στα παγωμένα νερά και κολυμπήσαμε.
Ανέβηκα κι εγώ με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα σε κάτι βράχια που έκαναν οι άλλοι βουτιές.
Τρέχω τρέχω και με το που φτάνω στην άκρη του βράχου (δεν ήταν ψηλά…7-8 μέτρα περίπου) τα πόδια
μου άρχισαν να τρέμουν. Όχι από το κρύο….Μα έκανα λέω ραπέλ από τα 45 μέτρα και να μην μπορώ να
πηδήξω από τα 7? Έκανα πίσω….Το ξανασκέφτηκα και είπα να δοκιμάσω πάλι. Τα ίδια και χειρότερα!
Μια ζαλάδα μου ερχότανε εκεί στην άκρη. Ήθελα όμως πολύ να βουτήξω! Τρελαίνομαι για βουτιές! Είδα
όμως κάτι βραχάκια πιο χαμηλά, στα 2-3 μέτρα. Και έκανα από εκεί τις βουτιές μου!
Ξαναμπήκαμε στις βάρκες και τερματίσαμε λίγο πιο κάτω, στον Αλφείο. Ανεβήκαμε στη «γριά» που μας
περίμενε εκεί. Ήταν άγρια αυτή τη φορά και με πάθος μας μετέφερε πίσω. Αφού μαζέψαμε όλα τα
πράγματα τα οποία αυτή τη φορά δε χωρούσανε στο αμάξι (πώς γίνεται πάντα αυτό? Στο γυρισμό λες και
κουβαλάς περισσότερα!) και είδαμε και πάθαμε να τα στριμώξουμε, η πείνα είχε χτυπήσει κόκκινο!
Φάγαμε σε ταβερνούλα τα κλασσικά «κοψίδια» και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Ήρωες οι οδηγοί που
κατάφεραν να οδηγήσουν πίσω στην Αθήνα! Εννοείται πως κοιμήθηκα στο αμάξι! Ούτε που κατάλαβα
πώς φτάσαμε!
Και σήμερα νιώθω μια τρομερή γαλήνη και ηρεμία. Έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο που δε φεύγει με
τίποτα! Για μένα ΑΥΤΟ ακριβώς είναι διακοπές! Να κοιμάμαι με τη φύση, να ξυπνάω μαζί της, να τη
γεύομαι, να τη μυρίζω, να τη ζω….
μαζί με τα πράγματα, ξεκινήσαμε για Καρύταινα. Η Καρύταινα βρίσκεται στην Πελοπόννησο, μισή ώρα
από τη Δημητσάνα. Είναι χτισμένη πάνω σε μια πλαγιά και το κάστρο της είναι σαν προέκταση του
βράχου που είναι πάνω χτισμένο. Η διαδρομή ήταν μέσα από χωριά με πέτρινα σπίτια με τη
χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής. Μετά τη Δημητσάνα απλώνεται μια τεράστια πεδιάδα και η
θέα χαλάει με τα φουγάρα του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.
Αφήσαμε πίσω την Καρύταινα και προχωρήσαμε μερικά χιλιόμετρα ακόμα. Συναντήσαμε μια πέτρινη
γέφυρα που από κάτω περνούσε ο ποταμός Λούσιος. Αφήσαμε το αμάξι και κατεβήκαμε προς το ποτάμι.
Προχωρήσαμε λίγο στο μονοπάτι που πάει παράλληλα με το ποτάμι και βγήκαμε σε ένα ξέφωτο. Ένα
μεγάλο πλάτωμα που ήταν ότι πρέπει για να στήσουμε τις σκηνές μας. Δίπλα ακριβώς έρεε ο Λούσιος.
Ψάχνοντας ξύλα για τη φωτιά βρήκαμε αρκετή ύλη, από ξερά κλαδιά μέχρι μικρά «πεθαμένα» δέντρα και
μια παλιά καρέκλα που ήταν ότι πρέπει για προσάναμμα! Είχα αγχωθεί λίγο με τον καιρό γιατί οι
προβλέψεις για την περιοχή έδιναν βροχές και φοβόμουν πως δε θα προλάβουμε να ψήσουμε για να
Keep dreaming!: Blog
17
φάμε. Τελικά καταφέραμε να ψήσουμε τις μπριζόλες μας, σεφταλιές, πατάτες οφτές και ντομάτα με φέτα
κι ελιές στα κάρβουνα. Ήταν όλα υπέροχα. Φαγώθηκαν σε χρόνο dt!
Ίσα που τελειώναμε το φαγητό όταν άρχισε ένα ψιλοβρόχι. Βγάλαμε αμέσως αδιάβροχα, ρίξαμε μπόλικα
ξύλα στη φωτιά και συνεχίσαμε απτόητοι να τρώμε ότι απέμεινε. Η βροχή δεν κράτησε πολύ σε αντίθεση
με τη φωτιά που καταβρόχθιζε τα πάντα που τις δίναμε! Αφού ήπιαμε τα κρασάκια μας και τραγουδήσαμε
ότι πιο trash κυκλοφορεί, χωθήκαμε στις σκηνές και κοιμηθήκαμε με τη βουή του ποταμού.
Ήταν περίπου 10.30 όταν άνοιξα τα μάτια. Βγαίνοντας από τη σκηνή μύρισα όλη τη φύση! Είχε βγει ο
ήλιος και το φως του έδινε μια λαμπερή όψη στο χορτάρι, στα δέντρα, στο νερό…Κατέβηκα στο ποτάμι κι
έριξα νερό στο πρόσωπό μου. Ήταν τόσο ελκυστικό που σε φώναζε να νιώσεις! Ένας από την παρέα δεν
κατάφερε να αντισταθεί στο κάλεσμα του και έκανε μια παγωμένη πρωινή βουτιά!
Ξεκινήσαμε για τις δραστηριότητες της μέρας μετά το πρωινό, το οποίο περιλάμβανε φραπέ και εσπρέσο
καθώς και κρουασάν, μπισκοτάκια και άλλα. Πρώτα πήγαμε στη γέφυρα προς Αρίσταινα. Το ύψος γύρω
στα 45 μέτρα. Από κάτω περάνει ο Αλφειός ποταμός. Οι τολμηροί κάναμε ραπέλ. Κρεμασμένοι στο σχοινί
απολαύσαμε με δέος τη θέα γύρω.
Έφτασε η ώρα για το rafting! Ο καιρός άρχισε να κλείνει σιγά σιγά. Βάλαμε τις νεοπρέν στολές και
μπήκαμε στη «γριά». Η «γριά» ήταν το τζίπ που θα μας πήγαινε στο σημείο εκκίνησης. Στα πρώτα 100
μέτρα δεν άντεξε την ανηφόρα και μας άφησε! Μας πήρε άλλο τζίπ (αδελφή της γριάς πρέπει να ήταν και
μάλλον ήταν και συνομήλικες!) Πιάνει τότε μια μπόρα.
Μπήκαμε στις βάρκες και αφού μάθαμε τα παραγγέλματα από τον οδηγό μας ξεκινήσαμε. Η βροχή
βέβαια συνεχίστηκε αλλά όχι για πολύ. Αυτό που περισσότερο με στεναχώρησε είναι που δεν είχα μια
αδιάβροχη μηχανή να κλειδώσω τις εικόνες! Το τοπίο ήταν παραμυθένιο! Βράχια ψηλά δεξιά κι αριστερά,
στολισμένα με πλατάνια που δημιουργούσαν ένα πράσινο τούνελ. Η ροή του νερού ήταν μικρή λόγω
έλλειψης του φετινού χειμώνα. Περισσότερο βαρκάδα θα έλεγα ότι κάναμε παρά rafting.
Η ομάδα μας όμως ήταν η καλύτερη! Με συντονισμένες κινήσεις, πολύ κέφι και γέλιο κατεβαίναμε. Σε μια
μικρή στάση που κάναμε λίγο μετά το σημείο που ενώνεται ο Λούσιος με τον Αλφειό, το ποτάμι
δημιουργούσε μια μικρή λίμνη. Βουτήξαμε όλοι στα παγωμένα νερά και κολυμπήσαμε.
Ανέβηκα κι εγώ με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα σε κάτι βράχια που έκαναν οι άλλοι βουτιές.
Τρέχω τρέχω και με το που φτάνω στην άκρη του βράχου (δεν ήταν ψηλά…7-8 μέτρα περίπου) τα πόδια
μου άρχισαν να τρέμουν. Όχι από το κρύο….Μα έκανα λέω ραπέλ από τα 45 μέτρα και να μην μπορώ να
πηδήξω από τα 7? Έκανα πίσω….Το ξανασκέφτηκα και είπα να δοκιμάσω πάλι. Τα ίδια και χειρότερα!
Μια ζαλάδα μου ερχότανε εκεί στην άκρη. Ήθελα όμως πολύ να βουτήξω! Τρελαίνομαι για βουτιές! Είδα
όμως κάτι βραχάκια πιο χαμηλά, στα 2-3 μέτρα. Και έκανα από εκεί τις βουτιές μου!
Ξαναμπήκαμε στις βάρκες και τερματίσαμε λίγο πιο κάτω, στον Αλφείο. Ανεβήκαμε στη «γριά» που μας
περίμενε εκεί. Ήταν άγρια αυτή τη φορά και με πάθος μας μετέφερε πίσω. Αφού μαζέψαμε όλα τα
πράγματα τα οποία αυτή τη φορά δε χωρούσανε στο αμάξι (πώς γίνεται πάντα αυτό? Στο γυρισμό λες και
κουβαλάς περισσότερα!) και είδαμε και πάθαμε να τα στριμώξουμε, η πείνα είχε χτυπήσει κόκκινο!
Φάγαμε σε ταβερνούλα τα κλασσικά «κοψίδια» και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Ήρωες οι οδηγοί που
κατάφεραν να οδηγήσουν πίσω στην Αθήνα! Εννοείται πως κοιμήθηκα στο αμάξι! Ούτε που κατάλαβα
πώς φτάσαμε!
Και σήμερα νιώθω μια τρομερή γαλήνη και ηρεμία. Έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο που δε φεύγει με
τίποτα! Για μένα ΑΥΤΟ ακριβώς είναι διακοπές! Να κοιμάμαι με τη φύση, να ξυπνάω μαζί της, να τη
γεύομαι, να τη μυρίζω, να τη ζω….
Όλυμπος...
Όλυμπος....Οι λεξεις μοιάζουν πολύ φτωχές για να μεταφέρω την εμπειρία που είχα!
Ένα μήνα συζητούσαμε με την παρέα μου γι΄αυτή την ανάβαση. Προετοιμαζόμασταν, συζητούσαμε τι θα πάρουμε
μαζί μας, τι θα φάμε, πού θα κοιμηθούμε, τι καιρό θα έχει...Και να που ήρθε η στιγμή!
Πέμπτη απόγευμα.
Περιμένω στο σπίτι τα παιδιά να περάσουν να με πάρουν. Είμαι λίγο αγχωμένη για το 3ήμερο που μας περιμένει.
Μου λέιπει κάτι από αυτά που πρέπει να έχω μαζί μου? Έχω ελέγξει πολλές φορές τη λίστα με αυτά που πρέπει να
έχω. Αγωνιώ...Από φυσική κατάσταση δεν είμαι και στα καλύτερα μου. Πιστεύω όμως πως αύριο που θα ξυπνήσω η
ψυχολογία μου θα είναι τόσο καλή που δε θα με απασχολεί το σωματικό. Κάτι παθαίνω στα μεγάλα υψόμετρα. Μια
ευφορία με κατακλύζει! Περίεργο πράγμα...
Πέμπτη βράδυ.
Είμαστε Λιτόχωρο. Συναντήσαμε τους άλλους 3 της παρέας κι αφού φάγαμε τον αγλέορα αποφασίσαμε να πάμε στο
σημείο συνάντησης της ομάδας. Φτάνουμε στη θέση Σταυρός, 20 λεπτά από το Λιτόχωρο. Είναι σε υψόμετρο 980μ
και βλέπουμε πολλά αυτοκίνητα παρκαρισμένα έξω από το κλειστό καταφύγιο. Είναι αργά κι αποφασίζουμε να την
πέσουμε στο αμάξι. Εξάλλου σε 4-5 ώρες θα πρέπει να σηκωθούμε.
Παρασκευή.
Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου...Κρύωνα και δε βολευόμουνα στο αμάξι. Έπρεπε να άνοιγα τον υπνόσακκο τελικά
και να κοιμόμουν έξω.
Μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα...Οι συνεπιβάτες του ονείρου...Αφού μας ενημέρωσε ο αρχηγός της ομάδας
Παναγιώτης Κοτρωνάρος για το πρόγραμμα, ξεκινήσαμε.
Η πορεία είναι μέσα σε ενα υπέροχο δάσος. Δεν έχει χιόνια σε αυτό το σημείο. Κάθε μια ώρα κάνουμε στάση για
σοκολάτες και νερό!(και μετά απορώ που πήρα κιλά!) Στα 1200μ περίπου συναντάμε τα πρώτα χιόνια. Ευτυχώς ο
καιρός είναι καλός, απλά συννεφιασμένος.
Μετά από 4 ώρες, στη θέση Σκούρτα κάνουμε μια μεγάλη στάση. Η θέα είναι ανεπανάληπτη! Τα συννεφά
απλώνονται σαν θάλασσα πιο χάμηλα. Έίμαστε πια πιο πάνω από αυτά, σε υψόμετρο 2480μ. Από εδώ φαίνεται το
Στεφάνι και άλλες κορυφές στην απέναντι μεριά. Το οροπέδιο των Μουσών δεν είναι πια τόσο μακριά. Αφού
χαρήκαμε τον ήλιο, βγάλαμε φωτογραφίες και γελάσαμε λέγοντας διάφορα, συνεχίζουμε το ταξίδι μας.
Έχουμε αφήσει πίσω πια το δάσος και προχωράμε σε χιονισμένες πλαγιές που απο κάτω κρύβονται σαθρά βράχια
και πέτρες. Εδώ είναι η αρχή του Λαιμού. Ο Λαιμός είναι μια στενή λωρίδα, κορυφογραμμη, όπου δεξιά κι αριστερά
απλώνεται το χάος! Γκρεμμός! Η λωρίδα αυτή είναι τόσο στενή σε κάποια σημεία που ίσα ίσα χωράς να πατήσεις.
Ένα στραβοπάτημα μπορεί να είναι μοιραίο...Προχωράμε βήμα βήμα...Προσέχω πού ακριβώς πατάω και είμαι
απόλυτα συγκεντρωμένη. Δε σκέφτομαι τίποτα..Μόνο το επόμενο βήμα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Φοβάμαι και
Keep dreaming!: Blog
22
καταλαβαίνω πως δεν είμαι η μόνη που φοβάται. Δεν είναι παράλογος ο φόβος μου λοιπόν. Είναι πραγματικά
τρομακτικό να περπατάς στο χείλος του γκρεμμού!
Και στο τέλος του Λαιμού βρίσκεται το πέρασμα του Γιώσου. Εδώ πρέπει να σκαρφαλώσουμε μερικά μέτρα κάποια
βράχια. Για ασφάλεια, υπάρχει εδώ ένα συρματόσχοινο, που μπορείς να κρατηθείς για να μή χάσεις την ισορροπία
σου. Κάτι που δεν ήταν και πολύ δύσκολο να συμβεί αφού κουβαλούσαμε όλοι βαριά σακκίδια. Ένας ένας λοιπόν
ανεβαίνει.
Και να! Είμαστε στο οροπέδιο των Μουσών επιτέλους! Το τοπίο φαντάστικο! Οι ορθοπλαγιές του Στεφανιού
απλώνονται αγέρωχες και σου κόβουν την ανάσα!
Βλέπουμε το καταφύγιο του Κάκκαλου. Αυτός είναι για σήμερα ο προορισμός μας. Προχωράμε προχωράμε αλλά ο
δρόμος είναι ατελέιωτος! Το χιόνι εδώ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την πορεία. Είμαστε ήδη εξαντήμένοι και το να
βουλιάζει κάθε βήμα σου στο χιόνι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.
Παρασκευή βράδυ.
Μετά από 9 ώρες ανάβασης, η θερμή υποδοχή με ένα φλυτζάνι τσάϊ και ένα γλυκο χαμόγελο είναι πολύτιμα! Ο
Μιχάλης Στύλλας, ιδιοκτήτης του καταφυγίου, είναι ίσως από τους λίγους ανθρώπους που μου έχουν κάνει εντύπωση
για το ήθος, το χαρακτήρα και την καλωσύνη τους. Μαζί του και ο Βασίλης Ναξάκης. Σπουδαίος αναρρίχητης αλλά με
ταπεινό χαμόγελο έτοιμος να βοηθήσει σε οτιδήποτε.
Αφού φάγαμε, ένιωσα τόσο πολύ την ανάγκη να κοιμηθώ! Ούτε που θυμάμαι πότε ξάπλωσα και πότε με πήρε ο
ύπνος! Μάλλον έγινε αμέσως...
Σάββατο, η μέρα της κορυφής.
Είναι λίγο βάρβαρο να ξυπνάς στις 4 το πρωϊ. Παρόλο που καθημερινά έχω πρόβλημα με το πρωϊνό ξυπνημα, χωρίς
να καταλαβαίνω το γιατί στο βουνό ξυπνάω εύκολα όσο πρωϊ και να είναι. Αφού φάγαμε πρωϊνό, είδαμε μια κόκκινη
λωρίδα στο βάθος της ανατολής...Αυτό σημαίνει κακοκαιρία και έπρεπε να βιαστούμε.
Τραβερσάροντας τα ζωνάρια (την πλαγιά που βρίσκεται κάτω από τις κορυφές) με πολύ αέρα, φτάσαμε στη βάση
του Μύτικα. Εδώ ξεκινάει το λούκι για την ανάβαση. Αφού τοποθετήθηκαν σταθερά σχοινιά, αρχίζουμε ένας ένας να
ανεβαίνουμε. Δεν ένιωσα καθόλου φόβο εδώ. Ένιωθα ασφάλεια με το σχοινί.
Κι ενώ ανεβαίναμε αρχίσαν να πέφτουν κομμάτια χιόνι από τους πιο πάνω. Φωνάζαμε "χιόνι χιόνι" για να
ειδοποιήσουμε τους από κάτω να προσέχουν. Όσο οι πιο πάνω ανεβαίνανε, με τα πατήματα τους λόγω του σαθρού,
ρίχνανε και κάποιες πέτρες. Και ξαφνικά ακούγεται "χιόνι και πέτρες μαζί". Μου φάνηκε αστείο εκείνη τη στιγμή έτσι
όπως ακούστηκε. Και γελούσα. Αργότερα όμως το αστείο έγινε σκληρή πραγματικότητα. Βροχή από πέτρες και
μπάλες χιονιού. Οι περισσότεροι θάνατοι στο λούκι γίνονται από λιθοπτώσεις. Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε
προσπαθώντας να αποφύγουμε τις πέτρες. Δυστυχώς μια πέτρα όμως βρήκε το κεφάλι ενός συνορειβάτη. Ευτυχώς
όμως τη γλυτωσε με 5 ράμματα. Τον πήρε ξώφαλτσα και δεν του έκανε ζημιά στο κρανίο.
Και αλληλούια! Φτάσαμε κορυφή! 2918 μέτρα! Η υψηλότερη στην Ελλάδα! Βρίσκομαι για δεύτερη φορά εδώ! κι όμως
τα συναισθήματα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά! Η προηγούμενη ήταν το καλοκαίρι. Είμαι πολύ συγκινημένη! Είμαι
τόσο χαρούμενη! "Κατάκτηση" του Μυτικά! Τα ματια μου θολώνουν.
Ανεβαίνει πολύς κόσμος τα καλοκαίρια. Και έμπειροι ορειβάτες και αναρριχητές το χειμώνα. Εγώ δεν είμαι ούτε
έμπειρη ούτε έχω ιδιαίτερες δυνατότητες...Άραγε νιώθουν όλοι έτσι όταν ανεβαίνουν εδώ? Έχει όντως κάτι θεϊκό αυτό
το βουνό? Ή εγώ το βιώνω έτσι? Ίσως να μην έρθω ποτέ ξανά εδώ, ίσως να μη θυμάμαι τις εικόνες, το συναίσθημα
αυτό όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ!
Σάββατο απόγευμα.
Έχουμε γυρίσει στο καταφύγιο. Νικητές πια! Ένα ζεστό πιάτο φαγητού μας περιμένει. Ο καιρός αρχισε να χαλάει.
Χιονοθύελλα και κρύο. Έχουν καταφτάσει και κάποιοι Γάλλοι εδώ. Ήρθαν για ορειβατικό σκι και για να
φωτογραφήσουν το μέρος για ένα άρθρο που θέλουν να γράψουν σε ένα γαλλικό περιοδικό. Νιώθω πολυ περήφανη
που έχουμε μέροι σαν τον Όλυμπο, που δημιουργούν δέος στους ξένους! Αφού λοιπόν φάγαμε, σχολιάσαμε τα
παρελκομενα της διαδρομής και γελάσαμε, την πεσαμε για ύπνο!
Κυριακή.
Ο καιρός είναι πολύ άσχημος. Όσα παιδιά κοιμήθηκαν σε σκηνές, εσκαψαν για να βγουν. Έριξε πολύ χιόνι το βράδυ,
και ρίχνει ακόμα. Η χιονοθύελλα συνεχίζεται και η ορατότητα είναι περιορισμένη. Διακρίνεις μόνο σε 1-2 μέτρα
μπροστά σου. Η επιστροφή μπορεί να γίνει μόνο με GPS.
Και ξεκινάμε. Ο ένας κοντά στον άλλο. Οι εντολές είναι αυστηρές. Κανένας δεν απομακρύνεται από τη σειρά του.
Όποιος θέλει να σταματήσει έστω και για λίγο ειδοποιεί την ομάδα και σταματάμε όλοι. Οι κανόνες ασφαλείας είναι
πολύ σοβαρό θέμα σε τέτοιες συνθήκες. Έχουν πεθάνει πολλοί άνθρωποι άδικα...
Η πορεία μέσα στο οροπέδιο των Μουσών και μέχρι το πέρασμα του Γιώσου, γίνεται αργά και σταθερά. Ειμάστε
ευτυχώς πολύ καλά ντυμένοικαι σε διαρκή κίνηση και δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα υποθερμίας. Φτάνουμε στο
πέρασμα αλλά κρίνεται ιδιαίτερα επικύνδυνο να περάσουμε από εκεί. Έτσι το παρακάμπτουμε κατεβαίνοντας από
ένα μικρό λούκι. Έχει στηθεί ήδη ένα σταθερό σχοινί για να κινηθούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια. Αφού το περάσαμε,
ήρθε η ώρα να περάσουμε και πάλι από το Λαιμό.
Δε θυμόμουν καθόλου πόση ώρα κάναμε σε αυτό το πέρασμα την Παρασκευή. Από τη μια μου φάνηκε μια στιγμη, κι
από την άλλη ένας αιώνας! Έκανα την προσευχή μου, πήρα βαθιές ανάσες και μπηκα στη σειρά για να ξενικήσουμε.
Ο αέρας "έσπρωξε" το χιόνι από τη μια μεριά, δημιούργώντας κορνίζες. Κορνίζα είναι ένα "μπαλκονάκι" που
Keep dreaming!: Blog
23
σχηματίζεται από χιόνι σε κορυφογραμμές και από κάτω υπάρχει κενό. Ένας από τους συνορειβάτες μου, παρέκκλινε
της σειράς που είχαμε κάνει, για να προσπεράσει και να προχωρήσει πιο μπροστά. Στα 5 βήματα που έκανε στα
αριστερά της σειρας όπου υπήρχαν 2 μέτρα χιόνι σε μήκος, αρχίζει να ραγίζει κάτω από τα πόδια του και φεύγει ένα
μέτρο τουλάχιστον από την κορνίζα! Ευτυχώς δεν έφυγε κι αυτός μαζί. Μετά από αυτό, δεν βγήκε ξανά από τη σειρά
του!
Αφού πατούσαμε ο ένας στα βήματα του άλλου κατάφερα να αναπνέυσω με ευκολία όταν πια βρεθήκαμε και πάλι
στη Στρούγκα! Από εδώ και κάτω η κατάβαση γίνεται πλέον ευχάριστα και διασκεδαστικά! Έχει ρίξει πολύ χιόνι! Όσο
χαμηλότερα κατεβαίνουμε τόσο καλύτερος είναι ο καιρός. Δε φυσάει εδώ και δε χιονίζει ιδιαίτερα! Έχει ομίχλη βέβαια
αλλά όχι οπως πιο ψηλά. Μπαίνοντας στο δάσος και αφού έχουμε χαλαρώσει όλοι πολύ, εφόσον ξεπεράσαμε πλέον
τους κινδύνους, αρχίζουμε να το διασκεδάζουμε! Παίζουμε χιονοπόλεμο και κατεβαίνουμε τις πλαγιές κάνοντας
κωλοσκι!
Μετά από 8-9 ώρες, φτάνουμε αισίως στο Σταυρό! Αφήνοντας πίσω μας μερικά γόνατα, κάποιες ανάσες και
παίρνοντας μαζί μας το όνειρο που ζήσαμε!
Ένα μήνα συζητούσαμε με την παρέα μου γι΄αυτή την ανάβαση. Προετοιμαζόμασταν, συζητούσαμε τι θα πάρουμε
μαζί μας, τι θα φάμε, πού θα κοιμηθούμε, τι καιρό θα έχει...Και να που ήρθε η στιγμή!
Πέμπτη απόγευμα.
Περιμένω στο σπίτι τα παιδιά να περάσουν να με πάρουν. Είμαι λίγο αγχωμένη για το 3ήμερο που μας περιμένει.
Μου λέιπει κάτι από αυτά που πρέπει να έχω μαζί μου? Έχω ελέγξει πολλές φορές τη λίστα με αυτά που πρέπει να
έχω. Αγωνιώ...Από φυσική κατάσταση δεν είμαι και στα καλύτερα μου. Πιστεύω όμως πως αύριο που θα ξυπνήσω η
ψυχολογία μου θα είναι τόσο καλή που δε θα με απασχολεί το σωματικό. Κάτι παθαίνω στα μεγάλα υψόμετρα. Μια
ευφορία με κατακλύζει! Περίεργο πράγμα...
Πέμπτη βράδυ.
Είμαστε Λιτόχωρο. Συναντήσαμε τους άλλους 3 της παρέας κι αφού φάγαμε τον αγλέορα αποφασίσαμε να πάμε στο
σημείο συνάντησης της ομάδας. Φτάνουμε στη θέση Σταυρός, 20 λεπτά από το Λιτόχωρο. Είναι σε υψόμετρο 980μ
και βλέπουμε πολλά αυτοκίνητα παρκαρισμένα έξω από το κλειστό καταφύγιο. Είναι αργά κι αποφασίζουμε να την
πέσουμε στο αμάξι. Εξάλλου σε 4-5 ώρες θα πρέπει να σηκωθούμε.
Παρασκευή.
Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου...Κρύωνα και δε βολευόμουνα στο αμάξι. Έπρεπε να άνοιγα τον υπνόσακκο τελικά
και να κοιμόμουν έξω.
Μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα...Οι συνεπιβάτες του ονείρου...Αφού μας ενημέρωσε ο αρχηγός της ομάδας
Παναγιώτης Κοτρωνάρος για το πρόγραμμα, ξεκινήσαμε.
Η πορεία είναι μέσα σε ενα υπέροχο δάσος. Δεν έχει χιόνια σε αυτό το σημείο. Κάθε μια ώρα κάνουμε στάση για
σοκολάτες και νερό!(και μετά απορώ που πήρα κιλά!) Στα 1200μ περίπου συναντάμε τα πρώτα χιόνια. Ευτυχώς ο
καιρός είναι καλός, απλά συννεφιασμένος.
Μετά από 4 ώρες, στη θέση Σκούρτα κάνουμε μια μεγάλη στάση. Η θέα είναι ανεπανάληπτη! Τα συννεφά
απλώνονται σαν θάλασσα πιο χάμηλα. Έίμαστε πια πιο πάνω από αυτά, σε υψόμετρο 2480μ. Από εδώ φαίνεται το
Στεφάνι και άλλες κορυφές στην απέναντι μεριά. Το οροπέδιο των Μουσών δεν είναι πια τόσο μακριά. Αφού
χαρήκαμε τον ήλιο, βγάλαμε φωτογραφίες και γελάσαμε λέγοντας διάφορα, συνεχίζουμε το ταξίδι μας.
Έχουμε αφήσει πίσω πια το δάσος και προχωράμε σε χιονισμένες πλαγιές που απο κάτω κρύβονται σαθρά βράχια
και πέτρες. Εδώ είναι η αρχή του Λαιμού. Ο Λαιμός είναι μια στενή λωρίδα, κορυφογραμμη, όπου δεξιά κι αριστερά
απλώνεται το χάος! Γκρεμμός! Η λωρίδα αυτή είναι τόσο στενή σε κάποια σημεία που ίσα ίσα χωράς να πατήσεις.
Ένα στραβοπάτημα μπορεί να είναι μοιραίο...Προχωράμε βήμα βήμα...Προσέχω πού ακριβώς πατάω και είμαι
απόλυτα συγκεντρωμένη. Δε σκέφτομαι τίποτα..Μόνο το επόμενο βήμα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Φοβάμαι και
Keep dreaming!: Blog
22
καταλαβαίνω πως δεν είμαι η μόνη που φοβάται. Δεν είναι παράλογος ο φόβος μου λοιπόν. Είναι πραγματικά
τρομακτικό να περπατάς στο χείλος του γκρεμμού!
Και στο τέλος του Λαιμού βρίσκεται το πέρασμα του Γιώσου. Εδώ πρέπει να σκαρφαλώσουμε μερικά μέτρα κάποια
βράχια. Για ασφάλεια, υπάρχει εδώ ένα συρματόσχοινο, που μπορείς να κρατηθείς για να μή χάσεις την ισορροπία
σου. Κάτι που δεν ήταν και πολύ δύσκολο να συμβεί αφού κουβαλούσαμε όλοι βαριά σακκίδια. Ένας ένας λοιπόν
ανεβαίνει.
Και να! Είμαστε στο οροπέδιο των Μουσών επιτέλους! Το τοπίο φαντάστικο! Οι ορθοπλαγιές του Στεφανιού
απλώνονται αγέρωχες και σου κόβουν την ανάσα!
Βλέπουμε το καταφύγιο του Κάκκαλου. Αυτός είναι για σήμερα ο προορισμός μας. Προχωράμε προχωράμε αλλά ο
δρόμος είναι ατελέιωτος! Το χιόνι εδώ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την πορεία. Είμαστε ήδη εξαντήμένοι και το να
βουλιάζει κάθε βήμα σου στο χιόνι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.
Παρασκευή βράδυ.
Μετά από 9 ώρες ανάβασης, η θερμή υποδοχή με ένα φλυτζάνι τσάϊ και ένα γλυκο χαμόγελο είναι πολύτιμα! Ο
Μιχάλης Στύλλας, ιδιοκτήτης του καταφυγίου, είναι ίσως από τους λίγους ανθρώπους που μου έχουν κάνει εντύπωση
για το ήθος, το χαρακτήρα και την καλωσύνη τους. Μαζί του και ο Βασίλης Ναξάκης. Σπουδαίος αναρρίχητης αλλά με
ταπεινό χαμόγελο έτοιμος να βοηθήσει σε οτιδήποτε.
Αφού φάγαμε, ένιωσα τόσο πολύ την ανάγκη να κοιμηθώ! Ούτε που θυμάμαι πότε ξάπλωσα και πότε με πήρε ο
ύπνος! Μάλλον έγινε αμέσως...
Σάββατο, η μέρα της κορυφής.
Είναι λίγο βάρβαρο να ξυπνάς στις 4 το πρωϊ. Παρόλο που καθημερινά έχω πρόβλημα με το πρωϊνό ξυπνημα, χωρίς
να καταλαβαίνω το γιατί στο βουνό ξυπνάω εύκολα όσο πρωϊ και να είναι. Αφού φάγαμε πρωϊνό, είδαμε μια κόκκινη
λωρίδα στο βάθος της ανατολής...Αυτό σημαίνει κακοκαιρία και έπρεπε να βιαστούμε.
Τραβερσάροντας τα ζωνάρια (την πλαγιά που βρίσκεται κάτω από τις κορυφές) με πολύ αέρα, φτάσαμε στη βάση
του Μύτικα. Εδώ ξεκινάει το λούκι για την ανάβαση. Αφού τοποθετήθηκαν σταθερά σχοινιά, αρχίζουμε ένας ένας να
ανεβαίνουμε. Δεν ένιωσα καθόλου φόβο εδώ. Ένιωθα ασφάλεια με το σχοινί.
Κι ενώ ανεβαίναμε αρχίσαν να πέφτουν κομμάτια χιόνι από τους πιο πάνω. Φωνάζαμε "χιόνι χιόνι" για να
ειδοποιήσουμε τους από κάτω να προσέχουν. Όσο οι πιο πάνω ανεβαίνανε, με τα πατήματα τους λόγω του σαθρού,
ρίχνανε και κάποιες πέτρες. Και ξαφνικά ακούγεται "χιόνι και πέτρες μαζί". Μου φάνηκε αστείο εκείνη τη στιγμή έτσι
όπως ακούστηκε. Και γελούσα. Αργότερα όμως το αστείο έγινε σκληρή πραγματικότητα. Βροχή από πέτρες και
μπάλες χιονιού. Οι περισσότεροι θάνατοι στο λούκι γίνονται από λιθοπτώσεις. Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε
προσπαθώντας να αποφύγουμε τις πέτρες. Δυστυχώς μια πέτρα όμως βρήκε το κεφάλι ενός συνορειβάτη. Ευτυχώς
όμως τη γλυτωσε με 5 ράμματα. Τον πήρε ξώφαλτσα και δεν του έκανε ζημιά στο κρανίο.
Και αλληλούια! Φτάσαμε κορυφή! 2918 μέτρα! Η υψηλότερη στην Ελλάδα! Βρίσκομαι για δεύτερη φορά εδώ! κι όμως
τα συναισθήματα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά! Η προηγούμενη ήταν το καλοκαίρι. Είμαι πολύ συγκινημένη! Είμαι
τόσο χαρούμενη! "Κατάκτηση" του Μυτικά! Τα ματια μου θολώνουν.
Ανεβαίνει πολύς κόσμος τα καλοκαίρια. Και έμπειροι ορειβάτες και αναρριχητές το χειμώνα. Εγώ δεν είμαι ούτε
έμπειρη ούτε έχω ιδιαίτερες δυνατότητες...Άραγε νιώθουν όλοι έτσι όταν ανεβαίνουν εδώ? Έχει όντως κάτι θεϊκό αυτό
το βουνό? Ή εγώ το βιώνω έτσι? Ίσως να μην έρθω ποτέ ξανά εδώ, ίσως να μη θυμάμαι τις εικόνες, το συναίσθημα
αυτό όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ!
Σάββατο απόγευμα.
Έχουμε γυρίσει στο καταφύγιο. Νικητές πια! Ένα ζεστό πιάτο φαγητού μας περιμένει. Ο καιρός αρχισε να χαλάει.
Χιονοθύελλα και κρύο. Έχουν καταφτάσει και κάποιοι Γάλλοι εδώ. Ήρθαν για ορειβατικό σκι και για να
φωτογραφήσουν το μέρος για ένα άρθρο που θέλουν να γράψουν σε ένα γαλλικό περιοδικό. Νιώθω πολυ περήφανη
που έχουμε μέροι σαν τον Όλυμπο, που δημιουργούν δέος στους ξένους! Αφού λοιπόν φάγαμε, σχολιάσαμε τα
παρελκομενα της διαδρομής και γελάσαμε, την πεσαμε για ύπνο!
Κυριακή.
Ο καιρός είναι πολύ άσχημος. Όσα παιδιά κοιμήθηκαν σε σκηνές, εσκαψαν για να βγουν. Έριξε πολύ χιόνι το βράδυ,
και ρίχνει ακόμα. Η χιονοθύελλα συνεχίζεται και η ορατότητα είναι περιορισμένη. Διακρίνεις μόνο σε 1-2 μέτρα
μπροστά σου. Η επιστροφή μπορεί να γίνει μόνο με GPS.
Και ξεκινάμε. Ο ένας κοντά στον άλλο. Οι εντολές είναι αυστηρές. Κανένας δεν απομακρύνεται από τη σειρά του.
Όποιος θέλει να σταματήσει έστω και για λίγο ειδοποιεί την ομάδα και σταματάμε όλοι. Οι κανόνες ασφαλείας είναι
πολύ σοβαρό θέμα σε τέτοιες συνθήκες. Έχουν πεθάνει πολλοί άνθρωποι άδικα...
Η πορεία μέσα στο οροπέδιο των Μουσών και μέχρι το πέρασμα του Γιώσου, γίνεται αργά και σταθερά. Ειμάστε
ευτυχώς πολύ καλά ντυμένοικαι σε διαρκή κίνηση και δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα υποθερμίας. Φτάνουμε στο
πέρασμα αλλά κρίνεται ιδιαίτερα επικύνδυνο να περάσουμε από εκεί. Έτσι το παρακάμπτουμε κατεβαίνοντας από
ένα μικρό λούκι. Έχει στηθεί ήδη ένα σταθερό σχοινί για να κινηθούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια. Αφού το περάσαμε,
ήρθε η ώρα να περάσουμε και πάλι από το Λαιμό.
Δε θυμόμουν καθόλου πόση ώρα κάναμε σε αυτό το πέρασμα την Παρασκευή. Από τη μια μου φάνηκε μια στιγμη, κι
από την άλλη ένας αιώνας! Έκανα την προσευχή μου, πήρα βαθιές ανάσες και μπηκα στη σειρά για να ξενικήσουμε.
Ο αέρας "έσπρωξε" το χιόνι από τη μια μεριά, δημιούργώντας κορνίζες. Κορνίζα είναι ένα "μπαλκονάκι" που
Keep dreaming!: Blog
23
σχηματίζεται από χιόνι σε κορυφογραμμές και από κάτω υπάρχει κενό. Ένας από τους συνορειβάτες μου, παρέκκλινε
της σειράς που είχαμε κάνει, για να προσπεράσει και να προχωρήσει πιο μπροστά. Στα 5 βήματα που έκανε στα
αριστερά της σειρας όπου υπήρχαν 2 μέτρα χιόνι σε μήκος, αρχίζει να ραγίζει κάτω από τα πόδια του και φεύγει ένα
μέτρο τουλάχιστον από την κορνίζα! Ευτυχώς δεν έφυγε κι αυτός μαζί. Μετά από αυτό, δεν βγήκε ξανά από τη σειρά
του!
Αφού πατούσαμε ο ένας στα βήματα του άλλου κατάφερα να αναπνέυσω με ευκολία όταν πια βρεθήκαμε και πάλι
στη Στρούγκα! Από εδώ και κάτω η κατάβαση γίνεται πλέον ευχάριστα και διασκεδαστικά! Έχει ρίξει πολύ χιόνι! Όσο
χαμηλότερα κατεβαίνουμε τόσο καλύτερος είναι ο καιρός. Δε φυσάει εδώ και δε χιονίζει ιδιαίτερα! Έχει ομίχλη βέβαια
αλλά όχι οπως πιο ψηλά. Μπαίνοντας στο δάσος και αφού έχουμε χαλαρώσει όλοι πολύ, εφόσον ξεπεράσαμε πλέον
τους κινδύνους, αρχίζουμε να το διασκεδάζουμε! Παίζουμε χιονοπόλεμο και κατεβαίνουμε τις πλαγιές κάνοντας
κωλοσκι!
Μετά από 8-9 ώρες, φτάνουμε αισίως στο Σταυρό! Αφήνοντας πίσω μας μερικά γόνατα, κάποιες ανάσες και
παίρνοντας μαζί μας το όνειρο που ζήσαμε!
Ανάβαση στην Γκαμήλα
Το ταξίδι μας ξεκινάει από το Μικρό Πάπιγκο. Ένα πανέμορφο χωριό με πέτρινα σπίτια, πέτρινα δρομάκια και λιγοστούς κατοίκους. Η όψη των απόκρημνων πύργων της Αστράκας προκαλέι δέος. Το μονοπάτι για το καταφύγιο της Αστράκας ξεκινάει από εδώ. Η πινακίδα δείχνει ότι η πορεία χωρίς στάσεις είναι 3 ώρες. Εδώ δεν έχει χιόνι. Αν και βλέπουμε να έχει αρκετό πιο πάνω.
Η μέρα είναι καταπληκτική. Ηλιόλουστη με μικρά συνεφάκια να χαϊδέυουν της κορυφές.
Περπατάμε στο μονοπάτι που είναι αρκετά καλά σηματοδοτημένο. Ανυπομονούμε να συναντήσουμε χιόνι. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, φτάνουμε στην τρίτη και τελευταία πηγή πριν το καταφύγιο. Έχουμε ήδη συναντήσει χιόνι και κάνουμε στάση για να βάλουμε γκέτες, να πιούμε νερό και να φάμε κάτι. Εκεί συναντάμε κι ένα ζευγάρι το οποίο κατέβαινε. Μας είπαν πόσο πολύ χαιρόντουσαν που έβλεπαν νέα παιδιά να απολαμβάνουν τη φύση. Οι ίδιοι έμοιαζαν να είναι 50ρηδες. Κι εγώ χάρηκα που είδα ανθρώπους στην ηλικία τους να κάνουν το ίδιο. Να μην κλείνονται στα σπίτια τους μοιρολογόντας την ηλικία τους και τη ζωή τους.
Είδαμε βήματα στο χιόνι που έφευγαν δεξιά και άλλα που έφευγαν αριστερά. Σε ένα βράχο πάνω ένα κόκκινο βέλος δείχνει αριστερή πορεία κι αποφασίσαμε να πάμε αριστερά. Ανεβαίνουμε λίγο και το χίονι εδώ αρχίζει να είναι παγωμένο. Η κλίση είναι αρκετά μεγάλη και θεωρήσαμε επικίνδυνο να προχωρήσουμε χωρίς κραμπόν. Με κραμπόν και πιολέ σκαρφαλώνουμε λίγο και μετά ακολουθώντας τα προηγούμενα βήματα αρχίζουμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά. Η τραβέρσα δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη αφού το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν λιγότερο παγωμένο και βουλιάζαμε μέχρι τον αστράγαλο, κάτι που μας έδινε ένα αίσθημα ασφάλειας.
Ξαφνικά ξεπρόβαλε μπροστά μας το καταφύγιο. Σαν όαση φαινόταν αφού με το βάρος πουκουβαλούσαμε είχαμε αρχίσει να κουραζόμαστε. Και προχωρούσαμε, προχωρούσαμε και δε φτάναμε!
Όσο ανεβαίναμε το χίονι ήταν όλο και περισσότερο. Μόλις φτάσαμε και είδαμε γύρω μας να απλώνονται κορφές, πλαγιές, λοφίσκοι γεμάτοι με χιόνι που λαμπύριζε στον ήλιο, η κούραση είχε εξαφανιστεί. Εκεί συναντήσαμε κι άλλα άτομα. Οι γνωριμίες σε τέτοια μέρη μ αρέσουν πολύ. Ξέρεις πως όλοι αισθάνονται και σκέφτονται περίπου σαν κι εσένα. Πλέεις στο ίδιο μήκος κύματος με τους άλλους. Ενημερώνεσαι για τις συνθήκες στο συγκέκριμμένο μέρος, τις διαδρομές, παίρνεις πληροφορίες για άλλες δραστηριότητες που μπορείς να κάνεις.
Αφού λοιπόν καθήσαμε στη σόμπα περιμένοντας το φαγητό, ακούμε κάποιο από τα παιδιά να μας φωνάζει να βγούμε έξω. Βγαίνουμε και αντικρύζουμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα! Το χιόνι κόκκινο από τα χρώματα του ήλιου! Ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα!
Στο βουνό κάνω πράγματα που στην καθημερινή ζωή δε μ'αρέσουν κι όμως εκεί τα απολαμβάνω, όπως να τρώω σοκολάτες και να πίνω τσίπουρο! Μετά από αυτά και την κλασσική μακαρονάδα, είπαμε να πάμε για ύπνο. Εξάλλου με την κουβεντούλα πέρασε η ώρα και έχουμε και μια κορυφή να κάνουμε την επόμενη μέρα! Αποχωρούμε για να πάμε στη σκηνή. Είναι στημένη σε μια μικρή λάκκα γύρω στα 200μ από το καταφύγιο. Είναι άλλες 3 σκηνές γύρω μας. Ο ουρανός είναι καθαρός, το κρύο όμως τσουχτερό! Ευτυχώς μέσα στη λάκκα κόβει και δε φυσάει πολύ. Κι ανυπομονώ να βρεθώ μέσα στο
πουπουλένιο μου υπνόσακκο!
Το πρωϊ δεν ήθελα να σηκωθώ. Έκανα ένα καταπληκτικό, βαθύ, ζεστό ύπνο...Είχαμε όμως δρόμο και δε θέλαμε να μας πάρει η νύχτα. Το πλάνο είχε κορυφή Γκαμήλας και μετά Δρακόλιμνη.
Ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε την απότομη πλαγιά από το καταφύγιο για να φτάσουμε σε μια λάκκα 200μ πιο κάτω. Η μέρα ήταν και σήμερα υπέροχη! Ήλιος και χιόνι! Προχωρούσαμε και στα αυτιά μου έφτανε ο υπέροχος ρυθμικός ήχος της κρούστας πάγου που έσπαγε σε κάθε βήμα με τα κραμπον και το πιολέ. Πραγματικά το χάρηκα το κραμπονάζ.
Αφού ανεβοκατεβήκαμε αρκετούς λοφίσκους, σε κάποιο σημείο έπρεπε να σκαρφαλώσουμε λίγο στη χιονισμένη πλαγιά για να ανέβουμε κορυφή. Και ενώ νόμιζες πως μπορούσες να απλώσεις το χέρι και να την πιάσεις τελικά δεν ήταν και τόσο κοντά. Μετά από συνολικά 3 ώρες φτάσαμε στα 2497μ. Η θέα γύρω καταπληκτική. Είμαστε πάνω από τα σύννεφα και κάτω απλώνεται ένα αλπικό χιονισμένο τοπίο! Από τη μία η επιβλητική Αστράκα κι από την άλλη ο Σμόλικας!
Αρχίζουμε την κατάβαση αφού παγώσαμε τις στιγμές φωτογραφίζοντας. Φτάσαμε μετά από 2 ώρες στη λάκκα που βρίσκεται κάτω από το καταφύγιο και αντί για ανάβαση, ξεκινήσαμε για τη Δρακόλιμνη.
Ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει. Μαζεύτηκαν σύννεφα παντού. Η ορατότητα μας ήταν περιορισμένη. Το νερό μας είχε τελειώσει. Ήταν ριψοκίνδυνο να συνεχίσουμε γι΄αυτό 1 ώρα μετά ξεκινήσαμε για το γυρισμό. Η Δρακόλιμνη θα είναι εκεί για να τη δούμε μια άλλη φορά. Αποφασίσαμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά κάτω από το καταφύγιο μέχρι το σημείο που ανεβαίνεις προς το καταφύγιο. Η τραβέρσα ήταν γύρω στα 600μ-700μ. Από κάτω μας ένας γκρεμμός 100μ κι εμείς να προχωράμε αργά. Το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν πολύ παγωμένο. Η κούραση άρχισε να μας καταβάλλει. Αισθανόμουν σε κάποια σημεία ότι τα κραμπόν μου δεν κάρφωναν καλά πάνω στον πάγο. Προσπαθούσα να έχω πάντα 3 σταθερά σημεία. Το πιολέ πάντα όσο πιο βαθιά γινόταν χωμένο για να μπορώ να ισορροπήσω. Πάλευα με το φόβο μου. Δεν κοιτούσα πια γύρω μου. Μόνο τα μπροστινά βήματα. Προσπαθούσα να διώξω εικόνες από το μυαλό μου. Εικόνες με εμένα να γλυστράω και να φεύγω. Να χτυπάω το κεφάλι μου στα βράχια με την πτώση...Έβαλα μουσικούλα και χάθηκα σε αυτήν. Μου φάνηκε από τη μια αιώνας κι απ την άλλη μια στιγμή η μια αυτή ώρα μέχρι το καταφύγιο. Μόλις φτάσαμε ένιωσα ανακούφιση. Ένιωσα ευτυχία. Ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Μαζέψαμε τη σκηνή και όλα τα πράγματα μας για να κατέβουμε στο Πάπιγκο. Μας περίμεναν οι άλλοι 3 της παρέας για να φάμε. Κατεβαίνοντας άρχισε να νυχτώνει. Είναι ωραία εμπερία να περπατάς σε μονοπάτι με φακούς! Μετά από 2 ώρες χωρίς στάσεις φτάσαμε. Η σκέψη του φαγητού έμοιαζε πολύ δυνατός στόχος και δεν υπήρχαν περιθώρια καθυστέρησης! Αφού φτάσαμε, καταναλώσαμε τουλάχιστον διπλάσιες θερμίδες απ΄όσες κάψαμε!
Το γήπεδο του χωριού ήταν πολύ καλή λύση για τον ύπνο. Αποφάσισα να κοιμηθώ εκτός σκηνής. Ευκαιρία ήταν να δοκιμάσω τις αντοχές του υπνόσακκου και του bivisac. Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Ξαπλωμένη έβλεπα τα αστέρια και τις επιβλητικές απόκρημνες πλαγιές της Αστράκας! Έκλεισα τα μάτια και αποκοιμήθηκα. Μετά από μερικές ώρες με ξύπνησαν σταγόνες βροχής που έπεφταν στο πρόσωπο μου που ήταν ακάλυπτο. Κουκουλώθηκα και ξανακοιμήθηκα. Ο εξοπλισμός μου με κράτησε στεγνή και ζεστή μέχρι το πρωϊ.
Ήπιαμε το καφεδάκι μας και ξεκινήσαμε για το Μονοδέντρι. Φάγαμε εκεί παραδοσιακή αλευρόπιτα και πήγαμε μια μικρή βόλτα μέχρι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής απ' όπου μπορούσε κανείς να χαθεί στη θέα της χαράδρας του Βίκου που σου κόβει την ανάσα. Με εντυπωσίασε που παρόλη τη βροχή, πολύς κόσμος κατέβαινε μέχρι εδώ για να δει αυτή τη θέα!
Και εδώ τελείωσε το όμορφο μας 3ήμερο. Άρχισε το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα. Γεμάτοι πια με ευχάριστες εικόνες υποσχεθήκαμε να γυρίσουμε ξανά κάποια άλλη στιγμή για να μαζέψουμε ακόμα περισσότερες εικόνες. Εξάλλου είχαμε αφήσει πίσω κι ένα απραγματοποίητο στόχο...τη Δρακόλιμνη!
Η μέρα είναι καταπληκτική. Ηλιόλουστη με μικρά συνεφάκια να χαϊδέυουν της κορυφές.
Περπατάμε στο μονοπάτι που είναι αρκετά καλά σηματοδοτημένο. Ανυπομονούμε να συναντήσουμε χιόνι. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, φτάνουμε στην τρίτη και τελευταία πηγή πριν το καταφύγιο. Έχουμε ήδη συναντήσει χιόνι και κάνουμε στάση για να βάλουμε γκέτες, να πιούμε νερό και να φάμε κάτι. Εκεί συναντάμε κι ένα ζευγάρι το οποίο κατέβαινε. Μας είπαν πόσο πολύ χαιρόντουσαν που έβλεπαν νέα παιδιά να απολαμβάνουν τη φύση. Οι ίδιοι έμοιαζαν να είναι 50ρηδες. Κι εγώ χάρηκα που είδα ανθρώπους στην ηλικία τους να κάνουν το ίδιο. Να μην κλείνονται στα σπίτια τους μοιρολογόντας την ηλικία τους και τη ζωή τους.
Είδαμε βήματα στο χιόνι που έφευγαν δεξιά και άλλα που έφευγαν αριστερά. Σε ένα βράχο πάνω ένα κόκκινο βέλος δείχνει αριστερή πορεία κι αποφασίσαμε να πάμε αριστερά. Ανεβαίνουμε λίγο και το χίονι εδώ αρχίζει να είναι παγωμένο. Η κλίση είναι αρκετά μεγάλη και θεωρήσαμε επικίνδυνο να προχωρήσουμε χωρίς κραμπόν. Με κραμπόν και πιολέ σκαρφαλώνουμε λίγο και μετά ακολουθώντας τα προηγούμενα βήματα αρχίζουμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά. Η τραβέρσα δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη αφού το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν λιγότερο παγωμένο και βουλιάζαμε μέχρι τον αστράγαλο, κάτι που μας έδινε ένα αίσθημα ασφάλειας.
Ξαφνικά ξεπρόβαλε μπροστά μας το καταφύγιο. Σαν όαση φαινόταν αφού με το βάρος πουκουβαλούσαμε είχαμε αρχίσει να κουραζόμαστε. Και προχωρούσαμε, προχωρούσαμε και δε φτάναμε!
Όσο ανεβαίναμε το χίονι ήταν όλο και περισσότερο. Μόλις φτάσαμε και είδαμε γύρω μας να απλώνονται κορφές, πλαγιές, λοφίσκοι γεμάτοι με χιόνι που λαμπύριζε στον ήλιο, η κούραση είχε εξαφανιστεί. Εκεί συναντήσαμε κι άλλα άτομα. Οι γνωριμίες σε τέτοια μέρη μ αρέσουν πολύ. Ξέρεις πως όλοι αισθάνονται και σκέφτονται περίπου σαν κι εσένα. Πλέεις στο ίδιο μήκος κύματος με τους άλλους. Ενημερώνεσαι για τις συνθήκες στο συγκέκριμμένο μέρος, τις διαδρομές, παίρνεις πληροφορίες για άλλες δραστηριότητες που μπορείς να κάνεις.
Αφού λοιπόν καθήσαμε στη σόμπα περιμένοντας το φαγητό, ακούμε κάποιο από τα παιδιά να μας φωνάζει να βγούμε έξω. Βγαίνουμε και αντικρύζουμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα! Το χιόνι κόκκινο από τα χρώματα του ήλιου! Ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα!
Στο βουνό κάνω πράγματα που στην καθημερινή ζωή δε μ'αρέσουν κι όμως εκεί τα απολαμβάνω, όπως να τρώω σοκολάτες και να πίνω τσίπουρο! Μετά από αυτά και την κλασσική μακαρονάδα, είπαμε να πάμε για ύπνο. Εξάλλου με την κουβεντούλα πέρασε η ώρα και έχουμε και μια κορυφή να κάνουμε την επόμενη μέρα! Αποχωρούμε για να πάμε στη σκηνή. Είναι στημένη σε μια μικρή λάκκα γύρω στα 200μ από το καταφύγιο. Είναι άλλες 3 σκηνές γύρω μας. Ο ουρανός είναι καθαρός, το κρύο όμως τσουχτερό! Ευτυχώς μέσα στη λάκκα κόβει και δε φυσάει πολύ. Κι ανυπομονώ να βρεθώ μέσα στο
πουπουλένιο μου υπνόσακκο!
Το πρωϊ δεν ήθελα να σηκωθώ. Έκανα ένα καταπληκτικό, βαθύ, ζεστό ύπνο...Είχαμε όμως δρόμο και δε θέλαμε να μας πάρει η νύχτα. Το πλάνο είχε κορυφή Γκαμήλας και μετά Δρακόλιμνη.
Ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε την απότομη πλαγιά από το καταφύγιο για να φτάσουμε σε μια λάκκα 200μ πιο κάτω. Η μέρα ήταν και σήμερα υπέροχη! Ήλιος και χιόνι! Προχωρούσαμε και στα αυτιά μου έφτανε ο υπέροχος ρυθμικός ήχος της κρούστας πάγου που έσπαγε σε κάθε βήμα με τα κραμπον και το πιολέ. Πραγματικά το χάρηκα το κραμπονάζ.
Αφού ανεβοκατεβήκαμε αρκετούς λοφίσκους, σε κάποιο σημείο έπρεπε να σκαρφαλώσουμε λίγο στη χιονισμένη πλαγιά για να ανέβουμε κορυφή. Και ενώ νόμιζες πως μπορούσες να απλώσεις το χέρι και να την πιάσεις τελικά δεν ήταν και τόσο κοντά. Μετά από συνολικά 3 ώρες φτάσαμε στα 2497μ. Η θέα γύρω καταπληκτική. Είμαστε πάνω από τα σύννεφα και κάτω απλώνεται ένα αλπικό χιονισμένο τοπίο! Από τη μία η επιβλητική Αστράκα κι από την άλλη ο Σμόλικας!
Αρχίζουμε την κατάβαση αφού παγώσαμε τις στιγμές φωτογραφίζοντας. Φτάσαμε μετά από 2 ώρες στη λάκκα που βρίσκεται κάτω από το καταφύγιο και αντί για ανάβαση, ξεκινήσαμε για τη Δρακόλιμνη.
Ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει. Μαζεύτηκαν σύννεφα παντού. Η ορατότητα μας ήταν περιορισμένη. Το νερό μας είχε τελειώσει. Ήταν ριψοκίνδυνο να συνεχίσουμε γι΄αυτό 1 ώρα μετά ξεκινήσαμε για το γυρισμό. Η Δρακόλιμνη θα είναι εκεί για να τη δούμε μια άλλη φορά. Αποφασίσαμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά κάτω από το καταφύγιο μέχρι το σημείο που ανεβαίνεις προς το καταφύγιο. Η τραβέρσα ήταν γύρω στα 600μ-700μ. Από κάτω μας ένας γκρεμμός 100μ κι εμείς να προχωράμε αργά. Το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν πολύ παγωμένο. Η κούραση άρχισε να μας καταβάλλει. Αισθανόμουν σε κάποια σημεία ότι τα κραμπόν μου δεν κάρφωναν καλά πάνω στον πάγο. Προσπαθούσα να έχω πάντα 3 σταθερά σημεία. Το πιολέ πάντα όσο πιο βαθιά γινόταν χωμένο για να μπορώ να ισορροπήσω. Πάλευα με το φόβο μου. Δεν κοιτούσα πια γύρω μου. Μόνο τα μπροστινά βήματα. Προσπαθούσα να διώξω εικόνες από το μυαλό μου. Εικόνες με εμένα να γλυστράω και να φεύγω. Να χτυπάω το κεφάλι μου στα βράχια με την πτώση...Έβαλα μουσικούλα και χάθηκα σε αυτήν. Μου φάνηκε από τη μια αιώνας κι απ την άλλη μια στιγμή η μια αυτή ώρα μέχρι το καταφύγιο. Μόλις φτάσαμε ένιωσα ανακούφιση. Ένιωσα ευτυχία. Ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Μαζέψαμε τη σκηνή και όλα τα πράγματα μας για να κατέβουμε στο Πάπιγκο. Μας περίμεναν οι άλλοι 3 της παρέας για να φάμε. Κατεβαίνοντας άρχισε να νυχτώνει. Είναι ωραία εμπερία να περπατάς σε μονοπάτι με φακούς! Μετά από 2 ώρες χωρίς στάσεις φτάσαμε. Η σκέψη του φαγητού έμοιαζε πολύ δυνατός στόχος και δεν υπήρχαν περιθώρια καθυστέρησης! Αφού φτάσαμε, καταναλώσαμε τουλάχιστον διπλάσιες θερμίδες απ΄όσες κάψαμε!
Το γήπεδο του χωριού ήταν πολύ καλή λύση για τον ύπνο. Αποφάσισα να κοιμηθώ εκτός σκηνής. Ευκαιρία ήταν να δοκιμάσω τις αντοχές του υπνόσακκου και του bivisac. Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Ξαπλωμένη έβλεπα τα αστέρια και τις επιβλητικές απόκρημνες πλαγιές της Αστράκας! Έκλεισα τα μάτια και αποκοιμήθηκα. Μετά από μερικές ώρες με ξύπνησαν σταγόνες βροχής που έπεφταν στο πρόσωπο μου που ήταν ακάλυπτο. Κουκουλώθηκα και ξανακοιμήθηκα. Ο εξοπλισμός μου με κράτησε στεγνή και ζεστή μέχρι το πρωϊ.
Ήπιαμε το καφεδάκι μας και ξεκινήσαμε για το Μονοδέντρι. Φάγαμε εκεί παραδοσιακή αλευρόπιτα και πήγαμε μια μικρή βόλτα μέχρι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής απ' όπου μπορούσε κανείς να χαθεί στη θέα της χαράδρας του Βίκου που σου κόβει την ανάσα. Με εντυπωσίασε που παρόλη τη βροχή, πολύς κόσμος κατέβαινε μέχρι εδώ για να δει αυτή τη θέα!
Και εδώ τελείωσε το όμορφο μας 3ήμερο. Άρχισε το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα. Γεμάτοι πια με ευχάριστες εικόνες υποσχεθήκαμε να γυρίσουμε ξανά κάποια άλλη στιγμή για να μαζέψουμε ακόμα περισσότερες εικόνες. Εξάλλου είχαμε αφήσει πίσω κι ένα απραγματοποίητο στόχο...τη Δρακόλιμνη!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
