Διάσχιση Γκιώνας

Μου είχε λείψει το χιονισμένο τοπίο...Να βρίσκομαι σε ένα κάτασπρο τοπίο με επιβλητικές κορυφές! Οι προβλέψεις για τον καιρό ήταν ιδανικές. Μετά από μερικά τηλέφωνα μαζευτήκαμε 4 άτομα.
Το πρωϊ του Σαββάτου συναντηθήκαμε στο χωριό Καλλοσκοπή. Το πλάνο ήταν να αφήσουμε εκεί το ένα αυτοκίνητο και να μεταβούμε με το άλλο στην αρχή της διαδρομής μας, στο χωριό Βίνιανη. Η Βίνιανη μοιάζει με ξεχασμένο χωριό στο πουθενά. Ελάχιστα σπίτια με το δρόμο να καταλήγει στο χωριό. Εκεί καταλήγει και η χαράδρα της Ρεκκάς.
Η πορεία ξεκινούσε από εδώ και υπολογίζεται σε 7 ώρες ανάβαση το καλοκαίρι. Μετά από μικρή σκέψη αποφασίσαμε να μην κουβαλήσουμε σκηνές μαζί μας για οικονομία βάρους. Η πρώτη ώρα ήταν βαρετή και κουραστική. Βότσαλα που σου σακατεύουν τα πόδια όταν φοράς ορειβατικά μποτάκια. Έμοιαζε σαν εγκαταλελημμένο ποτάμι. Σκουριασμένες σωλήνες αμιάντου κουβαλάνε πια το νερό. Πεταμένα μπάζα ασχημαίνουν το τοπίο ακόμα περισσότερο. Σε λίγο αρχίζει να κλείνει λιγάκι η χαράδρα. Μερικά δέντρα ξεπετάγονται δεξιά κι αριστερά. Και φτάνουμε στην πρώτη πηγή. Στο σημείο "Μύλοι". Κάνουμε στάση και απολαμβάνουμε τον ήλιο μαζί με καλαμπούρι. Αφού μελετήσαμε ξανά το χάρτη αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.
Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι. Κοφτά ψηλά βράχια μαζί με τα έλατα δημιουργούν εικόνες που θέλεις να ρουφήξεις για πάντα. Προχωράμε μια αριστερά και μια δεξιά από το ρέμα (που δεν έχει νερό αλλά έτσι πάει το μονοπάτι). Τα βράχια έμοιαζαν ιδανικά για σκαρφάλωμα κι έκαναν την ομάδα να συζητάει πιθανές αναρριχητικές διαδρομές. Κάποια τεράστια βράχια έμοιαζαν λες κι έπεσαν στη μέση της ρεματιάς από ψηλά. Κι όπως προχωρούσαμε συναντήσαμε επιτέλους το πρώτο χιόνι! Ανακούφιση! Το χιόνι απορροφάει τώρα πια τους κραδασμούς από τα βήματα και τα πόδια μας αρχίζουν να συνέρχονται. Τα δικά μου δηλαδή γιατί οι υπόλοιποι δεν άνηκαν να ενοχλούνται το ίδιο.
Όσο προχωράμε το χιόνι είναι όλο και περισσότερο. Στο τέλος της ρεματιάς (στην αρχή για την ακρίβεια...) αρχίσαμε να βλέπουμε τις πρώτες κορυφές. Θέλουμε να φτάσουμε στο καταφύγιο του ΠΟΑ. Στα δεξιά μας συνεχίζεται ανηφορικά σε ένα λόφο η πορεία μας. Η ανάβαση μου κόβει την ανάσα. Σταματάω κάθε 10 λεπτά και ξανασυνεχίζω. Προσπαθώ να κρατάω ένα σταθερό ρυθμό στο βηματισμό αλλά δυσκολεύομαι. Είναι που έχω και καιρό να περπατήσω τόσο πολύ, είναι και το ρημάδι το τσιγάρο που πρέπει να κόψω κάποια στιγμή...είναι που ψάχνω δικαιολογίες που θα ήθελα να είχα μεγαλύτερη
αντοχή.
Στην κορυφή του λόφου αντικρύσαμε ένα υπέροχο θέαμα. Γύρω μας ρεματιές μοιάζουν σαν τάφρος και πιο πέρα οι
κορφές σχηματίζουν ένα κυκλικό τείχος. Στη μέση απέναντί μας το καταφύγιο. Πρέπει να τραβερσάρουμε μια
πλαγιά από αριστερά μας για να φτάσουμε. Σε κάθε βήμα βουλιάζουμε μέχρι το γόνατο στο χιόνι. Δίπλα στο
καταφύγιο είναι ένας βράχος, τετραγωνικός...λες και τον έστησαν εκεί επίτηδες. Στην "ταράτσα" του απλώνονται τα
ξερά κλαδιά ενός μοναδικού δέντρου.
Έχουν περάσει 8 ώρες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε. Το καταφύγιο είναι όπως όλα τα καταφύγια το χειμώνα κλειστό. Το γνωρίζαμε βέβαια αυτό. Αν και το θεωρώ ηλίθιο. Εξάλλου ο σκοπός της ύπαρξής του είναι να προσφέρει στέγη στους ορειβάτες. Στην είσοδο του είναι μια μικρή βεράντα. Αράζουμε εκεί για το bivouac. Φυσάει πάρα πολύ κι ο ήλιος έχει κρυφτεί. Η θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν. Τα πόδια μου δεν τα αισθάνομαι κι ανυπομονώ να ζεσταθεί γρήγορα το φαγητό μας για να μπω στον υπνόσακκο μου!
Η ώρα έχει πάει 8. Κι είναι τόσο ζεστά! κλείνω τα μάτια με τελευταία εικόνα το φεγγαρόφως στις χιονισμένες πλαγιές. Ξυπνάω απότομα σε λίγο γιατί ζεσταίνομαι. Είχα ξαπλώσει με τα ρούχα και έχει κλειδώσει η θερμότητα μέσα στο bivisac. Γδύνομαι και ξανακοιμάμαι για 12 ώρες! Τι υπέροχο θέαμα! Να ξυπνάς σε ένα τοπίο μαγικό με τον ήλιο να λούζει τα πάντα και να κάνει το χιόνι να λαμπυρίζει!
Σκοπός μας ήταν να ανέβουμε από το διάσελο που βρίσκεται ανάμεσα στην κορυφή της Γκιώνας τη Πυραμίδα και την Πλατυβούνα. Μετά να ανέβουμε στην κορυφή και να κατέβουμε από την άλλη μεριά στο χωριό Συκιά, μέσα από το φαράγγι του Λαζορέματος. Ξεκινήσαμε μελετώντας συνεχώς το χάρτη αφού οι μπαταρίες του GPS άφηναν τις τελευταίες τους πνοές.
Το νερό μας τελείωνε κι έπρεπε πρώτα να φτάσουμε σε πηγή. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα και μετά από αρκετή ώρα βρήκαμε ένα σημείο που ανέβλυζε νερό μέσα από ένα βράχο δημιουργώντας ένα παγωμένο ρυάκι. Ενώ πλησιάζαμε το σημείο της ανάβλυσης σπάει η παγωμένη επιφάνεια και βρίσκεται ο ένας από εμάς μέχρι το γόνατο στο παγωμένο νερό! Μετά από διάφορες προσπάθειες καταφέραμε να πάρουμε νερό και να συνεχίσουμε. Κάπου εκεί ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε βορειοανατολικά του καταφυγίου. Εκεί νομίζαμε πως είναι το διάσελο. Αυτό το λάθος μας οδήγησε στο να κάνουμε το γύρο της Πλατυβούνας και να χάσουμε πολύτιμο χρόνο. Η διαδρομή βέβαια ήταν υπέροχη. Τραβερσάραμε απότομες πλαγιές, οι εικόνες ήταν μοναδικές...Κι αντικρύσαμε αφού φτάσαμε στη βόρεια πλευρά τα δάση που απλώνονταν κάτω και ένα χωριό στο βάθος, τη Στρούμη. Ο χρόνος δεν ήταν αρκετός για να δοκιμάσουμε την κορυφή. Δεν μας ενόχλησε όμως γιατί περνούσαμε όμορφα και απολαμβάναμε έτσι κι αλλιώς τη διαδρομή. Αποφασίσαμε να αρχίσουμε την κατάβαση.
Προχωρήσαμε στο πλάνο Β. Κατάβαση προς Καλλοσκοπή. Εδώ υπάρχει χωματόδρομος ο οποίος φυσικά έχει εξ ολοκλήρου καλυφθεί από το χιόνι. Αντί να τον ακολουθήσουμε, τον διασχίσαμε κάνοντας κολοσκι σε αρκετά σημεία. Αν και το χιόνι δε βοηθούσε πολύ γιατί δεν ήταν αρκετά παγωμένο.
Το μονοπάτι προς Καλλοσκοπή δεν το προτείνω. Είναι όλο χωματόδρομος και δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο. Θα τον έκανα πιο ευχάριστα με ένα τζιπ το καλοκαίρι. Γενικά μ αρέσει να βρίσκομαι σε μονοπάτια που δεν μπορεί να πάει αυτοκίνητο. Όπως αυτό που κάναμε στην ανάβαση.
Μόλις αντικρύσαμε το αυτοκίνητο μετά από 8 ώρες, το πρώτο που ήθελα να κάνω ήταν να φάω! Καταλήξαμε σε ταβερνούλα στη Γραβιά όπου φάγαμε τουλάχιστον 2 μερίδες ο καθένας!
Ωραίο βουνό η Γκιώνα. Θα ήθελα να ξαναπάω για να κάνω τη διαδρομή που δεν κάναμε.
Ανυπομονώ να βρεθώ στο επόμενο βουνό! Όσο έχει ακόμα χιόνια!