Canyoning στη Ροσκά

"Όταν θέλω κάτι δε με ενδιαφέρει που δεν το θέλει κανένας άλλος. Μπορώ να το κάνω και μόνη μου."
Αυτή είναι μια από τις αρχές που έχω γιατί έχασα πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου ψάχνοντας παρέα να με
ακολουθήσει. Δεν μου είναι κι ότι πιο ευχάριστο το να κάνω μόνη μου πράγματα. Αλλά μου είναι πολύ πιο ευχάριστο
από το να μην κάνω!
Ξέκινώντας για Ροσκά, όπου θα γινόταν η πανελλήνια συνάντηση canyoning, δε με ενδιέφερε καθόλου που πήγαινα
μόνη. Μ' αρέσει πολύ να οδηγώ, να ακούω μουσική στο φουλ και να βλέπω όμορφες εικόνες γύρω μου.
Στο δρόμο προς Κρίκελο συνάντησα τη Δομνίστα. Μετά ξεκινούσε ένας χωματόδρομος που θα με έβγαζε στη Ροσκά
τελικά. Πίσσα σκοτάδι...Μάντευα πώς στη δεξιά πλευρά του δρόμου πρέπει να υπήρχε γκρεμμός. Δε φοβήθηκα ούτε
μια στιγμη. Το διασκέδαζα τραγουδώντας παλιά τραγούδια. Μόνο κασεττες μπορώ να ακούσω σ αυτό το αμάξι και
πάλι καλά που τις βρήκα όλες αυτές και τις ξέθαψα!
Φτάνοντας μετά από τη μαραθώνια χωμάτινη σκοτινή διαδρομή, έστησα τη σκηνή μου διπλα στις άλλες και
κοιμήθηκα πολύ βαθιά μέχρι το πρωί που ξύπνησα ξαφνικά από τη ζέστη. Με χαρά ανακάλυψα πως υπήρχαν 2-3
άτομα που έχω πετύχει στα βουνά και βρέθηκα να βρίσκομαι στην ομάδα τους.
Αφού ετοιμαστήκαμε ξεκινήσαμε να κατέβουμε το φαράγγι της Ρόσκάς. Είμασταν 11 άτομα. Εγώ η πιο άπειρη με τα
φαράγγια. Ένιωθα ασφαλεια όμως μαζί τους.Η ομαδικότητα είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που χρειάζεται
να διέπουν δραστηριότητες όπως το canyoning και υπήρχε ανάμεσα στα άτομα αυτά.
Ανυπομονούσα να μπω στο νερό γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη. Μετά από ελάχιστο περπάτημα συναντήσαμε το
πρώτο ραπέλ. Είχε άρκετες τσουλήθρες (σημεία που τα βράχια είναι έτσι όπου μπορείς να γλυστρίσεις επάνω και να
πέσεις στη βάθρα που δημιουργείται ακριβώς από κάτω). Οι φυσικές αυτές τσουλήθρες σε κάποια σημεία ήταν
αρκετα στενές με αποτέλεσμα να μη χωράς καθιστός. Το φαραγγι γινόταν όλο και πιο στενο κι ενδιαφέρον πιο κάτω.
Με αρκετές καταβάσεις και τη μεγαλύτερη να είναι στα 25 μέτρα. Το νερό δεν ήταν πολύ. Ήταν όμως πολύ θολό.
Έπρεπε να προσέχεις το κάθε βήμα γιατί εκεί που το νερό έφτανε στο γόνατο, στο επόμενο μπορεί να σε κάλυπτε
εντελώς.
Μετά από 2 ώρες άρχισα να κρυώνω. Η στολή ήταν σκισμένη και έμπαινε νερό παγωμένο συνέχεια μέσα. Δεν
προλάβαινε η θερμότητα μου να ζεστάνει το νερό. Είχα παραβλέψει επίσης να βάλω τα γάντια από την αρχή λόγω
ζέστης. Από τα άκρα χάνεται ένα πολύ σημαντικό μέρος της θερμότητας. Το φαράγγι δεν έχει καθόλου σημεία που
περπατάς για να ζεσταθείς. Ευτυχώς τα παιδιά της ομάδας που το πήραν χαμπάρι ότι άρχισα να τρέμω, με
εμψύχωναν συνεχώς. Είναι πολύ εύκολο να χαλάσει η ψυχολογία όταν κρυώνεις. Κι εκεί δε σε παίρνει να έχεις κακή
ψυχολογία! Διαφυγή δεν υπάρχει, γυρισμός δεν υπάρχει..μόνο μπροστά μπορείς να πας. Να τελειώσεις αυτό που
άρχισες. Με ανάγκασαν να φάω ένα σωρό σοκολάτες (που σιχαίνομαι) για να πάρω τις απαραίτητες θερμίδες και
ενέργεια και συνεχίσαμε όσο πιο γρήγορα γινότανε. Κατέβαινα πρώτη για να μην περιμένω. Ήμουν καλά όμως
ψυχολογικά. Ένιωθα ευφορία. Χαιρόμουν που ζούσα εκείνες τις στιγμές. Δε σκεφτόμουν τίποτα απολύτως.
Μετά από περίπου 6 ώρες φτάσαμε στο τέλος.Ένα υπέροχο τελείωμα του φαραγγιού στο Πανταβρέχει. Τα νερά από
το Πανταβρέχει ήταν τόσο ζεστά! Ένιωσα το αίμα μου να κυλάει και πάλι! Το τοπίο μαγικό! Ανυπομονώ να πάρω τις
φωτογραφίες από τα άλλα παιδιά!
Keep dreaming!: Blog
8
Το βράδυ ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου! Κοιμήθηκα χωρίς καν να καληνυχτίσω
κανένα! Το πρωϊ η ψυχολογία μου ήταν πολύ πεσμένη. Δε μου συμβαίνει αυτό σε τέτοιες δραστηριότητες! Είχα
απογοητευτεί από τον εαυτό μου που ένιωθα έτσι. Αποφάσισα να μην ακολουθήσω τους άλλους. Είπαμε ότι η
ψυχολογία είναι πολύ βασικό στοιχείο. Κι αν είναι πεσμένη καλύτερα να μην το ρισκάρεις. Έμεινα στον
κατασκηνωτικό χώρο πίνοντας τον καφέ μου.
Απόφάσισα πως ήταν καλύτερα να γυρίσω στην Αθήνα. Ξεκίνησα για το γυρισμό από τον ίδιο δραματικό
χωματόδρομο. Ήταν τόσο όμορφα όλα γύρω! Έβλεπα την πίσω πλευρά της Καλιακούδας...Θυμήθηκα τότε που είχα
βρεθεί εκεί, που είχε χιόνια...που γνώρισα...κόσμο...
Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω ακόμα. Ήταν νωρίς. Ο δρόμος φτάνει σε μια διασταύρωση, δεξιά για Λαμία και αριστερά
για Καρπενήσι. Γυρνάω το φλας προς τα αριστερά. Πάω να βρώ τα παιδιά. Μέχρι να φτάσω θα έχουν τελειώσει το
φαράγγι του Βόθωνα. Ξέρω πού είναι η έξοδος. Μα τι χαζή που ήμουν! Έπρεπε να πάω....Το έχω μετανιώσει πικρά.
Και δε μ αρέσει να μετανιώνω για πραγματα που δεν έκανα!
Στο δρόμο είδα κάπου τα αυτοκίνητα τους. Κατέβηκα μια βόλτα με τα πόδια στον Καρπενησιώτη. Τα νερά του είναι
τόσο καθαρά! Έχει αλλάξει τώρα η ψυχολογία μου και χαίρομαι γι αυτό! Ακούω τις σφυρίχτρες των παιδιών καθώς
ένας ένας κατεβαίνει. Δεν μπορω φυσικά να τους δω. Δεν πέρασε πολλή ώρα κι έμφανίστηκαν. Ξαφνιάστηκαν που
ήμουν εκεί. Χάρηκα τελικά που πήγα γιατί μπόρεσα να τους αποχαιρετήσω και να πάρω τα τηλέφωνά τους. Γιατί αν
δεν πήγαινα, θα περίμενα μήπως τους ξαναέβλεπα τυχαία κάπου στο βουνό.