Όλυμπος...

Όλυμπος....Οι λεξεις μοιάζουν πολύ φτωχές για να μεταφέρω την εμπειρία που είχα!
Ένα μήνα συζητούσαμε με την παρέα μου γι΄αυτή την ανάβαση. Προετοιμαζόμασταν, συζητούσαμε τι θα πάρουμε
μαζί μας, τι θα φάμε, πού θα κοιμηθούμε, τι καιρό θα έχει...Και να που ήρθε η στιγμή!
Πέμπτη απόγευμα.
Περιμένω στο σπίτι τα παιδιά να περάσουν να με πάρουν. Είμαι λίγο αγχωμένη για το 3ήμερο που μας περιμένει.
Μου λέιπει κάτι από αυτά που πρέπει να έχω μαζί μου? Έχω ελέγξει πολλές φορές τη λίστα με αυτά που πρέπει να
έχω. Αγωνιώ...Από φυσική κατάσταση δεν είμαι και στα καλύτερα μου. Πιστεύω όμως πως αύριο που θα ξυπνήσω η
ψυχολογία μου θα είναι τόσο καλή που δε θα με απασχολεί το σωματικό. Κάτι παθαίνω στα μεγάλα υψόμετρα. Μια
ευφορία με κατακλύζει! Περίεργο πράγμα...
Πέμπτη βράδυ.
Είμαστε Λιτόχωρο. Συναντήσαμε τους άλλους 3 της παρέας κι αφού φάγαμε τον αγλέορα αποφασίσαμε να πάμε στο
σημείο συνάντησης της ομάδας. Φτάνουμε στη θέση Σταυρός, 20 λεπτά από το Λιτόχωρο. Είναι σε υψόμετρο 980μ
και βλέπουμε πολλά αυτοκίνητα παρκαρισμένα έξω από το κλειστό καταφύγιο. Είναι αργά κι αποφασίζουμε να την
πέσουμε στο αμάξι. Εξάλλου σε 4-5 ώρες θα πρέπει να σηκωθούμε.
Παρασκευή.
Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου...Κρύωνα και δε βολευόμουνα στο αμάξι. Έπρεπε να άνοιγα τον υπνόσακκο τελικά
και να κοιμόμουν έξω.
Μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα...Οι συνεπιβάτες του ονείρου...Αφού μας ενημέρωσε ο αρχηγός της ομάδας
Παναγιώτης Κοτρωνάρος για το πρόγραμμα, ξεκινήσαμε.
Η πορεία είναι μέσα σε ενα υπέροχο δάσος. Δεν έχει χιόνια σε αυτό το σημείο. Κάθε μια ώρα κάνουμε στάση για
σοκολάτες και νερό!(και μετά απορώ που πήρα κιλά!) Στα 1200μ περίπου συναντάμε τα πρώτα χιόνια. Ευτυχώς ο
καιρός είναι καλός, απλά συννεφιασμένος.
Μετά από 4 ώρες, στη θέση Σκούρτα κάνουμε μια μεγάλη στάση. Η θέα είναι ανεπανάληπτη! Τα συννεφά
απλώνονται σαν θάλασσα πιο χάμηλα. Έίμαστε πια πιο πάνω από αυτά, σε υψόμετρο 2480μ. Από εδώ φαίνεται το
Στεφάνι και άλλες κορυφές στην απέναντι μεριά. Το οροπέδιο των Μουσών δεν είναι πια τόσο μακριά. Αφού
χαρήκαμε τον ήλιο, βγάλαμε φωτογραφίες και γελάσαμε λέγοντας διάφορα, συνεχίζουμε το ταξίδι μας.
Έχουμε αφήσει πίσω πια το δάσος και προχωράμε σε χιονισμένες πλαγιές που απο κάτω κρύβονται σαθρά βράχια
και πέτρες. Εδώ είναι η αρχή του Λαιμού. Ο Λαιμός είναι μια στενή λωρίδα, κορυφογραμμη, όπου δεξιά κι αριστερά
απλώνεται το χάος! Γκρεμμός! Η λωρίδα αυτή είναι τόσο στενή σε κάποια σημεία που ίσα ίσα χωράς να πατήσεις.
Ένα στραβοπάτημα μπορεί να είναι μοιραίο...Προχωράμε βήμα βήμα...Προσέχω πού ακριβώς πατάω και είμαι
απόλυτα συγκεντρωμένη. Δε σκέφτομαι τίποτα..Μόνο το επόμενο βήμα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Φοβάμαι και
Keep dreaming!: Blog
22
καταλαβαίνω πως δεν είμαι η μόνη που φοβάται. Δεν είναι παράλογος ο φόβος μου λοιπόν. Είναι πραγματικά
τρομακτικό να περπατάς στο χείλος του γκρεμμού!
Και στο τέλος του Λαιμού βρίσκεται το πέρασμα του Γιώσου. Εδώ πρέπει να σκαρφαλώσουμε μερικά μέτρα κάποια
βράχια. Για ασφάλεια, υπάρχει εδώ ένα συρματόσχοινο, που μπορείς να κρατηθείς για να μή χάσεις την ισορροπία
σου. Κάτι που δεν ήταν και πολύ δύσκολο να συμβεί αφού κουβαλούσαμε όλοι βαριά σακκίδια. Ένας ένας λοιπόν
ανεβαίνει.
Και να! Είμαστε στο οροπέδιο των Μουσών επιτέλους! Το τοπίο φαντάστικο! Οι ορθοπλαγιές του Στεφανιού
απλώνονται αγέρωχες και σου κόβουν την ανάσα!
Βλέπουμε το καταφύγιο του Κάκκαλου. Αυτός είναι για σήμερα ο προορισμός μας. Προχωράμε προχωράμε αλλά ο
δρόμος είναι ατελέιωτος! Το χιόνι εδώ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την πορεία. Είμαστε ήδη εξαντήμένοι και το να
βουλιάζει κάθε βήμα σου στο χιόνι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.
Παρασκευή βράδυ.
Μετά από 9 ώρες ανάβασης, η θερμή υποδοχή με ένα φλυτζάνι τσάϊ και ένα γλυκο χαμόγελο είναι πολύτιμα! Ο
Μιχάλης Στύλλας, ιδιοκτήτης του καταφυγίου, είναι ίσως από τους λίγους ανθρώπους που μου έχουν κάνει εντύπωση
για το ήθος, το χαρακτήρα και την καλωσύνη τους. Μαζί του και ο Βασίλης Ναξάκης. Σπουδαίος αναρρίχητης αλλά με
ταπεινό χαμόγελο έτοιμος να βοηθήσει σε οτιδήποτε.
Αφού φάγαμε, ένιωσα τόσο πολύ την ανάγκη να κοιμηθώ! Ούτε που θυμάμαι πότε ξάπλωσα και πότε με πήρε ο
ύπνος! Μάλλον έγινε αμέσως...
Σάββατο, η μέρα της κορυφής.
Είναι λίγο βάρβαρο να ξυπνάς στις 4 το πρωϊ. Παρόλο που καθημερινά έχω πρόβλημα με το πρωϊνό ξυπνημα, χωρίς
να καταλαβαίνω το γιατί στο βουνό ξυπνάω εύκολα όσο πρωϊ και να είναι. Αφού φάγαμε πρωϊνό, είδαμε μια κόκκινη
λωρίδα στο βάθος της ανατολής...Αυτό σημαίνει κακοκαιρία και έπρεπε να βιαστούμε.
Τραβερσάροντας τα ζωνάρια (την πλαγιά που βρίσκεται κάτω από τις κορυφές) με πολύ αέρα, φτάσαμε στη βάση
του Μύτικα. Εδώ ξεκινάει το λούκι για την ανάβαση. Αφού τοποθετήθηκαν σταθερά σχοινιά, αρχίζουμε ένας ένας να
ανεβαίνουμε. Δεν ένιωσα καθόλου φόβο εδώ. Ένιωθα ασφάλεια με το σχοινί.
Κι ενώ ανεβαίναμε αρχίσαν να πέφτουν κομμάτια χιόνι από τους πιο πάνω. Φωνάζαμε "χιόνι χιόνι" για να
ειδοποιήσουμε τους από κάτω να προσέχουν. Όσο οι πιο πάνω ανεβαίνανε, με τα πατήματα τους λόγω του σαθρού,
ρίχνανε και κάποιες πέτρες. Και ξαφνικά ακούγεται "χιόνι και πέτρες μαζί". Μου φάνηκε αστείο εκείνη τη στιγμή έτσι
όπως ακούστηκε. Και γελούσα. Αργότερα όμως το αστείο έγινε σκληρή πραγματικότητα. Βροχή από πέτρες και
μπάλες χιονιού. Οι περισσότεροι θάνατοι στο λούκι γίνονται από λιθοπτώσεις. Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε
προσπαθώντας να αποφύγουμε τις πέτρες. Δυστυχώς μια πέτρα όμως βρήκε το κεφάλι ενός συνορειβάτη. Ευτυχώς
όμως τη γλυτωσε με 5 ράμματα. Τον πήρε ξώφαλτσα και δεν του έκανε ζημιά στο κρανίο.
Και αλληλούια! Φτάσαμε κορυφή! 2918 μέτρα! Η υψηλότερη στην Ελλάδα! Βρίσκομαι για δεύτερη φορά εδώ! κι όμως
τα συναισθήματα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά! Η προηγούμενη ήταν το καλοκαίρι. Είμαι πολύ συγκινημένη! Είμαι
τόσο χαρούμενη! "Κατάκτηση" του Μυτικά! Τα ματια μου θολώνουν.
Ανεβαίνει πολύς κόσμος τα καλοκαίρια. Και έμπειροι ορειβάτες και αναρριχητές το χειμώνα. Εγώ δεν είμαι ούτε
έμπειρη ούτε έχω ιδιαίτερες δυνατότητες...Άραγε νιώθουν όλοι έτσι όταν ανεβαίνουν εδώ? Έχει όντως κάτι θεϊκό αυτό
το βουνό? Ή εγώ το βιώνω έτσι? Ίσως να μην έρθω ποτέ ξανά εδώ, ίσως να μη θυμάμαι τις εικόνες, το συναίσθημα
αυτό όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ!
Σάββατο απόγευμα.
Έχουμε γυρίσει στο καταφύγιο. Νικητές πια! Ένα ζεστό πιάτο φαγητού μας περιμένει. Ο καιρός αρχισε να χαλάει.
Χιονοθύελλα και κρύο. Έχουν καταφτάσει και κάποιοι Γάλλοι εδώ. Ήρθαν για ορειβατικό σκι και για να
φωτογραφήσουν το μέρος για ένα άρθρο που θέλουν να γράψουν σε ένα γαλλικό περιοδικό. Νιώθω πολυ περήφανη
που έχουμε μέροι σαν τον Όλυμπο, που δημιουργούν δέος στους ξένους! Αφού λοιπόν φάγαμε, σχολιάσαμε τα
παρελκομενα της διαδρομής και γελάσαμε, την πεσαμε για ύπνο!
Κυριακή.
Ο καιρός είναι πολύ άσχημος. Όσα παιδιά κοιμήθηκαν σε σκηνές, εσκαψαν για να βγουν. Έριξε πολύ χιόνι το βράδυ,
και ρίχνει ακόμα. Η χιονοθύελλα συνεχίζεται και η ορατότητα είναι περιορισμένη. Διακρίνεις μόνο σε 1-2 μέτρα
μπροστά σου. Η επιστροφή μπορεί να γίνει μόνο με GPS.
Και ξεκινάμε. Ο ένας κοντά στον άλλο. Οι εντολές είναι αυστηρές. Κανένας δεν απομακρύνεται από τη σειρά του.
Όποιος θέλει να σταματήσει έστω και για λίγο ειδοποιεί την ομάδα και σταματάμε όλοι. Οι κανόνες ασφαλείας είναι
πολύ σοβαρό θέμα σε τέτοιες συνθήκες. Έχουν πεθάνει πολλοί άνθρωποι άδικα...
Η πορεία μέσα στο οροπέδιο των Μουσών και μέχρι το πέρασμα του Γιώσου, γίνεται αργά και σταθερά. Ειμάστε
ευτυχώς πολύ καλά ντυμένοικαι σε διαρκή κίνηση και δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα υποθερμίας. Φτάνουμε στο
πέρασμα αλλά κρίνεται ιδιαίτερα επικύνδυνο να περάσουμε από εκεί. Έτσι το παρακάμπτουμε κατεβαίνοντας από
ένα μικρό λούκι. Έχει στηθεί ήδη ένα σταθερό σχοινί για να κινηθούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια. Αφού το περάσαμε,
ήρθε η ώρα να περάσουμε και πάλι από το Λαιμό.
Δε θυμόμουν καθόλου πόση ώρα κάναμε σε αυτό το πέρασμα την Παρασκευή. Από τη μια μου φάνηκε μια στιγμη, κι
από την άλλη ένας αιώνας! Έκανα την προσευχή μου, πήρα βαθιές ανάσες και μπηκα στη σειρά για να ξενικήσουμε.
Ο αέρας "έσπρωξε" το χιόνι από τη μια μεριά, δημιούργώντας κορνίζες. Κορνίζα είναι ένα "μπαλκονάκι" που
Keep dreaming!: Blog
23
σχηματίζεται από χιόνι σε κορυφογραμμές και από κάτω υπάρχει κενό. Ένας από τους συνορειβάτες μου, παρέκκλινε
της σειράς που είχαμε κάνει, για να προσπεράσει και να προχωρήσει πιο μπροστά. Στα 5 βήματα που έκανε στα
αριστερά της σειρας όπου υπήρχαν 2 μέτρα χιόνι σε μήκος, αρχίζει να ραγίζει κάτω από τα πόδια του και φεύγει ένα
μέτρο τουλάχιστον από την κορνίζα! Ευτυχώς δεν έφυγε κι αυτός μαζί. Μετά από αυτό, δεν βγήκε ξανά από τη σειρά
του!
Αφού πατούσαμε ο ένας στα βήματα του άλλου κατάφερα να αναπνέυσω με ευκολία όταν πια βρεθήκαμε και πάλι
στη Στρούγκα! Από εδώ και κάτω η κατάβαση γίνεται πλέον ευχάριστα και διασκεδαστικά! Έχει ρίξει πολύ χιόνι! Όσο
χαμηλότερα κατεβαίνουμε τόσο καλύτερος είναι ο καιρός. Δε φυσάει εδώ και δε χιονίζει ιδιαίτερα! Έχει ομίχλη βέβαια
αλλά όχι οπως πιο ψηλά. Μπαίνοντας στο δάσος και αφού έχουμε χαλαρώσει όλοι πολύ, εφόσον ξεπεράσαμε πλέον
τους κινδύνους, αρχίζουμε να το διασκεδάζουμε! Παίζουμε χιονοπόλεμο και κατεβαίνουμε τις πλαγιές κάνοντας
κωλοσκι!
Μετά από 8-9 ώρες, φτάνουμε αισίως στο Σταυρό! Αφήνοντας πίσω μας μερικά γόνατα, κάποιες ανάσες και
παίρνοντας μαζί μας το όνειρο που ζήσαμε!