Το ταξίδι μας ξεκινάει από το Μικρό Πάπιγκο. Ένα πανέμορφο χωριό με πέτρινα σπίτια, πέτρινα δρομάκια και λιγοστούς κατοίκους. Η όψη των απόκρημνων πύργων της Αστράκας προκαλέι δέος. Το μονοπάτι για το καταφύγιο της Αστράκας ξεκινάει από εδώ. Η πινακίδα δείχνει ότι η πορεία χωρίς στάσεις είναι 3 ώρες. Εδώ δεν έχει χιόνι. Αν και βλέπουμε να έχει αρκετό πιο πάνω.
Η μέρα είναι καταπληκτική. Ηλιόλουστη με μικρά συνεφάκια να χαϊδέυουν της κορυφές.
Περπατάμε στο μονοπάτι που είναι αρκετά καλά σηματοδοτημένο. Ανυπομονούμε να συναντήσουμε χιόνι. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, φτάνουμε στην τρίτη και τελευταία πηγή πριν το καταφύγιο. Έχουμε ήδη συναντήσει χιόνι και κάνουμε στάση για να βάλουμε γκέτες, να πιούμε νερό και να φάμε κάτι. Εκεί συναντάμε κι ένα ζευγάρι το οποίο κατέβαινε. Μας είπαν πόσο πολύ χαιρόντουσαν που έβλεπαν νέα παιδιά να απολαμβάνουν τη φύση. Οι ίδιοι έμοιαζαν να είναι 50ρηδες. Κι εγώ χάρηκα που είδα ανθρώπους στην ηλικία τους να κάνουν το ίδιο. Να μην κλείνονται στα σπίτια τους μοιρολογόντας την ηλικία τους και τη ζωή τους.
Είδαμε βήματα στο χιόνι που έφευγαν δεξιά και άλλα που έφευγαν αριστερά. Σε ένα βράχο πάνω ένα κόκκινο βέλος δείχνει αριστερή πορεία κι αποφασίσαμε να πάμε αριστερά. Ανεβαίνουμε λίγο και το χίονι εδώ αρχίζει να είναι παγωμένο. Η κλίση είναι αρκετά μεγάλη και θεωρήσαμε επικίνδυνο να προχωρήσουμε χωρίς κραμπόν. Με κραμπόν και πιολέ σκαρφαλώνουμε λίγο και μετά ακολουθώντας τα προηγούμενα βήματα αρχίζουμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά. Η τραβέρσα δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη αφού το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν λιγότερο παγωμένο και βουλιάζαμε μέχρι τον αστράγαλο, κάτι που μας έδινε ένα αίσθημα ασφάλειας.
Ξαφνικά ξεπρόβαλε μπροστά μας το καταφύγιο. Σαν όαση φαινόταν αφού με το βάρος πουκουβαλούσαμε είχαμε αρχίσει να κουραζόμαστε. Και προχωρούσαμε, προχωρούσαμε και δε φτάναμε!
Όσο ανεβαίναμε το χίονι ήταν όλο και περισσότερο. Μόλις φτάσαμε και είδαμε γύρω μας να απλώνονται κορφές, πλαγιές, λοφίσκοι γεμάτοι με χιόνι που λαμπύριζε στον ήλιο, η κούραση είχε εξαφανιστεί. Εκεί συναντήσαμε κι άλλα άτομα. Οι γνωριμίες σε τέτοια μέρη μ αρέσουν πολύ. Ξέρεις πως όλοι αισθάνονται και σκέφτονται περίπου σαν κι εσένα. Πλέεις στο ίδιο μήκος κύματος με τους άλλους. Ενημερώνεσαι για τις συνθήκες στο συγκέκριμμένο μέρος, τις διαδρομές, παίρνεις πληροφορίες για άλλες δραστηριότητες που μπορείς να κάνεις.
Αφού λοιπόν καθήσαμε στη σόμπα περιμένοντας το φαγητό, ακούμε κάποιο από τα παιδιά να μας φωνάζει να βγούμε έξω. Βγαίνουμε και αντικρύζουμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα! Το χιόνι κόκκινο από τα χρώματα του ήλιου! Ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα!
Στο βουνό κάνω πράγματα που στην καθημερινή ζωή δε μ'αρέσουν κι όμως εκεί τα απολαμβάνω, όπως να τρώω σοκολάτες και να πίνω τσίπουρο! Μετά από αυτά και την κλασσική μακαρονάδα, είπαμε να πάμε για ύπνο. Εξάλλου με την κουβεντούλα πέρασε η ώρα και έχουμε και μια κορυφή να κάνουμε την επόμενη μέρα! Αποχωρούμε για να πάμε στη σκηνή. Είναι στημένη σε μια μικρή λάκκα γύρω στα 200μ από το καταφύγιο. Είναι άλλες 3 σκηνές γύρω μας. Ο ουρανός είναι καθαρός, το κρύο όμως τσουχτερό! Ευτυχώς μέσα στη λάκκα κόβει και δε φυσάει πολύ. Κι ανυπομονώ να βρεθώ μέσα στο
πουπουλένιο μου υπνόσακκο!
Το πρωϊ δεν ήθελα να σηκωθώ. Έκανα ένα καταπληκτικό, βαθύ, ζεστό ύπνο...Είχαμε όμως δρόμο και δε θέλαμε να μας πάρει η νύχτα. Το πλάνο είχε κορυφή Γκαμήλας και μετά Δρακόλιμνη.
Ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε την απότομη πλαγιά από το καταφύγιο για να φτάσουμε σε μια λάκκα 200μ πιο κάτω. Η μέρα ήταν και σήμερα υπέροχη! Ήλιος και χιόνι! Προχωρούσαμε και στα αυτιά μου έφτανε ο υπέροχος ρυθμικός ήχος της κρούστας πάγου που έσπαγε σε κάθε βήμα με τα κραμπον και το πιολέ. Πραγματικά το χάρηκα το κραμπονάζ.
Αφού ανεβοκατεβήκαμε αρκετούς λοφίσκους, σε κάποιο σημείο έπρεπε να σκαρφαλώσουμε λίγο στη χιονισμένη πλαγιά για να ανέβουμε κορυφή. Και ενώ νόμιζες πως μπορούσες να απλώσεις το χέρι και να την πιάσεις τελικά δεν ήταν και τόσο κοντά. Μετά από συνολικά 3 ώρες φτάσαμε στα 2497μ. Η θέα γύρω καταπληκτική. Είμαστε πάνω από τα σύννεφα και κάτω απλώνεται ένα αλπικό χιονισμένο τοπίο! Από τη μία η επιβλητική Αστράκα κι από την άλλη ο Σμόλικας!
Αρχίζουμε την κατάβαση αφού παγώσαμε τις στιγμές φωτογραφίζοντας. Φτάσαμε μετά από 2 ώρες στη λάκκα που βρίσκεται κάτω από το καταφύγιο και αντί για ανάβαση, ξεκινήσαμε για τη Δρακόλιμνη.
Ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει. Μαζεύτηκαν σύννεφα παντού. Η ορατότητα μας ήταν περιορισμένη. Το νερό μας είχε τελειώσει. Ήταν ριψοκίνδυνο να συνεχίσουμε γι΄αυτό 1 ώρα μετά ξεκινήσαμε για το γυρισμό. Η Δρακόλιμνη θα είναι εκεί για να τη δούμε μια άλλη φορά. Αποφασίσαμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά κάτω από το καταφύγιο μέχρι το σημείο που ανεβαίνεις προς το καταφύγιο. Η τραβέρσα ήταν γύρω στα 600μ-700μ. Από κάτω μας ένας γκρεμμός 100μ κι εμείς να προχωράμε αργά. Το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν πολύ παγωμένο. Η κούραση άρχισε να μας καταβάλλει. Αισθανόμουν σε κάποια σημεία ότι τα κραμπόν μου δεν κάρφωναν καλά πάνω στον πάγο. Προσπαθούσα να έχω πάντα 3 σταθερά σημεία. Το πιολέ πάντα όσο πιο βαθιά γινόταν χωμένο για να μπορώ να ισορροπήσω. Πάλευα με το φόβο μου. Δεν κοιτούσα πια γύρω μου. Μόνο τα μπροστινά βήματα. Προσπαθούσα να διώξω εικόνες από το μυαλό μου. Εικόνες με εμένα να γλυστράω και να φεύγω. Να χτυπάω το κεφάλι μου στα βράχια με την πτώση...Έβαλα μουσικούλα και χάθηκα σε αυτήν. Μου φάνηκε από τη μια αιώνας κι απ την άλλη μια στιγμή η μια αυτή ώρα μέχρι το καταφύγιο. Μόλις φτάσαμε ένιωσα ανακούφιση. Ένιωσα ευτυχία. Ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Μαζέψαμε τη σκηνή και όλα τα πράγματα μας για να κατέβουμε στο Πάπιγκο. Μας περίμεναν οι άλλοι 3 της παρέας για να φάμε. Κατεβαίνοντας άρχισε να νυχτώνει. Είναι ωραία εμπερία να περπατάς σε μονοπάτι με φακούς! Μετά από 2 ώρες χωρίς στάσεις φτάσαμε. Η σκέψη του φαγητού έμοιαζε πολύ δυνατός στόχος και δεν υπήρχαν περιθώρια καθυστέρησης! Αφού φτάσαμε, καταναλώσαμε τουλάχιστον διπλάσιες θερμίδες απ΄όσες κάψαμε!
Το γήπεδο του χωριού ήταν πολύ καλή λύση για τον ύπνο. Αποφάσισα να κοιμηθώ εκτός σκηνής. Ευκαιρία ήταν να δοκιμάσω τις αντοχές του υπνόσακκου και του bivisac. Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Ξαπλωμένη έβλεπα τα αστέρια και τις επιβλητικές απόκρημνες πλαγιές της Αστράκας! Έκλεισα τα μάτια και αποκοιμήθηκα. Μετά από μερικές ώρες με ξύπνησαν σταγόνες βροχής που έπεφταν στο πρόσωπο μου που ήταν ακάλυπτο. Κουκουλώθηκα και ξανακοιμήθηκα. Ο εξοπλισμός μου με κράτησε στεγνή και ζεστή μέχρι το πρωϊ.
Ήπιαμε το καφεδάκι μας και ξεκινήσαμε για το Μονοδέντρι. Φάγαμε εκεί παραδοσιακή αλευρόπιτα και πήγαμε μια μικρή βόλτα μέχρι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής απ' όπου μπορούσε κανείς να χαθεί στη θέα της χαράδρας του Βίκου που σου κόβει την ανάσα. Με εντυπωσίασε που παρόλη τη βροχή, πολύς κόσμος κατέβαινε μέχρι εδώ για να δει αυτή τη θέα!
Και εδώ τελείωσε το όμορφο μας 3ήμερο. Άρχισε το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα. Γεμάτοι πια με ευχάριστες εικόνες υποσχεθήκαμε να γυρίσουμε ξανά κάποια άλλη στιγμή για να μαζέψουμε ακόμα περισσότερες εικόνες. Εξάλλου είχαμε αφήσει πίσω κι ένα απραγματοποίητο στόχο...τη Δρακόλιμνη!
Η μέρα είναι καταπληκτική. Ηλιόλουστη με μικρά συνεφάκια να χαϊδέυουν της κορυφές.
Περπατάμε στο μονοπάτι που είναι αρκετά καλά σηματοδοτημένο. Ανυπομονούμε να συναντήσουμε χιόνι. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, φτάνουμε στην τρίτη και τελευταία πηγή πριν το καταφύγιο. Έχουμε ήδη συναντήσει χιόνι και κάνουμε στάση για να βάλουμε γκέτες, να πιούμε νερό και να φάμε κάτι. Εκεί συναντάμε κι ένα ζευγάρι το οποίο κατέβαινε. Μας είπαν πόσο πολύ χαιρόντουσαν που έβλεπαν νέα παιδιά να απολαμβάνουν τη φύση. Οι ίδιοι έμοιαζαν να είναι 50ρηδες. Κι εγώ χάρηκα που είδα ανθρώπους στην ηλικία τους να κάνουν το ίδιο. Να μην κλείνονται στα σπίτια τους μοιρολογόντας την ηλικία τους και τη ζωή τους.
Είδαμε βήματα στο χιόνι που έφευγαν δεξιά και άλλα που έφευγαν αριστερά. Σε ένα βράχο πάνω ένα κόκκινο βέλος δείχνει αριστερή πορεία κι αποφασίσαμε να πάμε αριστερά. Ανεβαίνουμε λίγο και το χίονι εδώ αρχίζει να είναι παγωμένο. Η κλίση είναι αρκετά μεγάλη και θεωρήσαμε επικίνδυνο να προχωρήσουμε χωρίς κραμπόν. Με κραμπόν και πιολέ σκαρφαλώνουμε λίγο και μετά ακολουθώντας τα προηγούμενα βήματα αρχίζουμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά. Η τραβέρσα δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη αφού το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν λιγότερο παγωμένο και βουλιάζαμε μέχρι τον αστράγαλο, κάτι που μας έδινε ένα αίσθημα ασφάλειας.
Ξαφνικά ξεπρόβαλε μπροστά μας το καταφύγιο. Σαν όαση φαινόταν αφού με το βάρος πουκουβαλούσαμε είχαμε αρχίσει να κουραζόμαστε. Και προχωρούσαμε, προχωρούσαμε και δε φτάναμε!
Όσο ανεβαίναμε το χίονι ήταν όλο και περισσότερο. Μόλις φτάσαμε και είδαμε γύρω μας να απλώνονται κορφές, πλαγιές, λοφίσκοι γεμάτοι με χιόνι που λαμπύριζε στον ήλιο, η κούραση είχε εξαφανιστεί. Εκεί συναντήσαμε κι άλλα άτομα. Οι γνωριμίες σε τέτοια μέρη μ αρέσουν πολύ. Ξέρεις πως όλοι αισθάνονται και σκέφτονται περίπου σαν κι εσένα. Πλέεις στο ίδιο μήκος κύματος με τους άλλους. Ενημερώνεσαι για τις συνθήκες στο συγκέκριμμένο μέρος, τις διαδρομές, παίρνεις πληροφορίες για άλλες δραστηριότητες που μπορείς να κάνεις.
Αφού λοιπόν καθήσαμε στη σόμπα περιμένοντας το φαγητό, ακούμε κάποιο από τα παιδιά να μας φωνάζει να βγούμε έξω. Βγαίνουμε και αντικρύζουμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα! Το χιόνι κόκκινο από τα χρώματα του ήλιου! Ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα!
Στο βουνό κάνω πράγματα που στην καθημερινή ζωή δε μ'αρέσουν κι όμως εκεί τα απολαμβάνω, όπως να τρώω σοκολάτες και να πίνω τσίπουρο! Μετά από αυτά και την κλασσική μακαρονάδα, είπαμε να πάμε για ύπνο. Εξάλλου με την κουβεντούλα πέρασε η ώρα και έχουμε και μια κορυφή να κάνουμε την επόμενη μέρα! Αποχωρούμε για να πάμε στη σκηνή. Είναι στημένη σε μια μικρή λάκκα γύρω στα 200μ από το καταφύγιο. Είναι άλλες 3 σκηνές γύρω μας. Ο ουρανός είναι καθαρός, το κρύο όμως τσουχτερό! Ευτυχώς μέσα στη λάκκα κόβει και δε φυσάει πολύ. Κι ανυπομονώ να βρεθώ μέσα στο
πουπουλένιο μου υπνόσακκο!
Το πρωϊ δεν ήθελα να σηκωθώ. Έκανα ένα καταπληκτικό, βαθύ, ζεστό ύπνο...Είχαμε όμως δρόμο και δε θέλαμε να μας πάρει η νύχτα. Το πλάνο είχε κορυφή Γκαμήλας και μετά Δρακόλιμνη.
Ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε την απότομη πλαγιά από το καταφύγιο για να φτάσουμε σε μια λάκκα 200μ πιο κάτω. Η μέρα ήταν και σήμερα υπέροχη! Ήλιος και χιόνι! Προχωρούσαμε και στα αυτιά μου έφτανε ο υπέροχος ρυθμικός ήχος της κρούστας πάγου που έσπαγε σε κάθε βήμα με τα κραμπον και το πιολέ. Πραγματικά το χάρηκα το κραμπονάζ.
Αφού ανεβοκατεβήκαμε αρκετούς λοφίσκους, σε κάποιο σημείο έπρεπε να σκαρφαλώσουμε λίγο στη χιονισμένη πλαγιά για να ανέβουμε κορυφή. Και ενώ νόμιζες πως μπορούσες να απλώσεις το χέρι και να την πιάσεις τελικά δεν ήταν και τόσο κοντά. Μετά από συνολικά 3 ώρες φτάσαμε στα 2497μ. Η θέα γύρω καταπληκτική. Είμαστε πάνω από τα σύννεφα και κάτω απλώνεται ένα αλπικό χιονισμένο τοπίο! Από τη μία η επιβλητική Αστράκα κι από την άλλη ο Σμόλικας!
Αρχίζουμε την κατάβαση αφού παγώσαμε τις στιγμές φωτογραφίζοντας. Φτάσαμε μετά από 2 ώρες στη λάκκα που βρίσκεται κάτω από το καταφύγιο και αντί για ανάβαση, ξεκινήσαμε για τη Δρακόλιμνη.
Ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει. Μαζεύτηκαν σύννεφα παντού. Η ορατότητα μας ήταν περιορισμένη. Το νερό μας είχε τελειώσει. Ήταν ριψοκίνδυνο να συνεχίσουμε γι΄αυτό 1 ώρα μετά ξεκινήσαμε για το γυρισμό. Η Δρακόλιμνη θα είναι εκεί για να τη δούμε μια άλλη φορά. Αποφασίσαμε να τραβερσάρουμε την πλαγιά κάτω από το καταφύγιο μέχρι το σημείο που ανεβαίνεις προς το καταφύγιο. Η τραβέρσα ήταν γύρω στα 600μ-700μ. Από κάτω μας ένας γκρεμμός 100μ κι εμείς να προχωράμε αργά. Το χιόνι σε αυτό το σημείο ήταν πολύ παγωμένο. Η κούραση άρχισε να μας καταβάλλει. Αισθανόμουν σε κάποια σημεία ότι τα κραμπόν μου δεν κάρφωναν καλά πάνω στον πάγο. Προσπαθούσα να έχω πάντα 3 σταθερά σημεία. Το πιολέ πάντα όσο πιο βαθιά γινόταν χωμένο για να μπορώ να ισορροπήσω. Πάλευα με το φόβο μου. Δεν κοιτούσα πια γύρω μου. Μόνο τα μπροστινά βήματα. Προσπαθούσα να διώξω εικόνες από το μυαλό μου. Εικόνες με εμένα να γλυστράω και να φεύγω. Να χτυπάω το κεφάλι μου στα βράχια με την πτώση...Έβαλα μουσικούλα και χάθηκα σε αυτήν. Μου φάνηκε από τη μια αιώνας κι απ την άλλη μια στιγμή η μια αυτή ώρα μέχρι το καταφύγιο. Μόλις φτάσαμε ένιωσα ανακούφιση. Ένιωσα ευτυχία. Ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Μαζέψαμε τη σκηνή και όλα τα πράγματα μας για να κατέβουμε στο Πάπιγκο. Μας περίμεναν οι άλλοι 3 της παρέας για να φάμε. Κατεβαίνοντας άρχισε να νυχτώνει. Είναι ωραία εμπερία να περπατάς σε μονοπάτι με φακούς! Μετά από 2 ώρες χωρίς στάσεις φτάσαμε. Η σκέψη του φαγητού έμοιαζε πολύ δυνατός στόχος και δεν υπήρχαν περιθώρια καθυστέρησης! Αφού φτάσαμε, καταναλώσαμε τουλάχιστον διπλάσιες θερμίδες απ΄όσες κάψαμε!
Το γήπεδο του χωριού ήταν πολύ καλή λύση για τον ύπνο. Αποφάσισα να κοιμηθώ εκτός σκηνής. Ευκαιρία ήταν να δοκιμάσω τις αντοχές του υπνόσακκου και του bivisac. Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Ξαπλωμένη έβλεπα τα αστέρια και τις επιβλητικές απόκρημνες πλαγιές της Αστράκας! Έκλεισα τα μάτια και αποκοιμήθηκα. Μετά από μερικές ώρες με ξύπνησαν σταγόνες βροχής που έπεφταν στο πρόσωπο μου που ήταν ακάλυπτο. Κουκουλώθηκα και ξανακοιμήθηκα. Ο εξοπλισμός μου με κράτησε στεγνή και ζεστή μέχρι το πρωϊ.
Ήπιαμε το καφεδάκι μας και ξεκινήσαμε για το Μονοδέντρι. Φάγαμε εκεί παραδοσιακή αλευρόπιτα και πήγαμε μια μικρή βόλτα μέχρι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής απ' όπου μπορούσε κανείς να χαθεί στη θέα της χαράδρας του Βίκου που σου κόβει την ανάσα. Με εντυπωσίασε που παρόλη τη βροχή, πολύς κόσμος κατέβαινε μέχρι εδώ για να δει αυτή τη θέα!
Και εδώ τελείωσε το όμορφο μας 3ήμερο. Άρχισε το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα. Γεμάτοι πια με ευχάριστες εικόνες υποσχεθήκαμε να γυρίσουμε ξανά κάποια άλλη στιγμή για να μαζέψουμε ακόμα περισσότερες εικόνες. Εξάλλου είχαμε αφήσει πίσω κι ένα απραγματοποίητο στόχο...τη Δρακόλιμνη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου