Free camping Χαλκιδική

Απόλυτη η ησυχία. Το μόνο που ακούγεται είναι το νερό που ίσα που ακουμπάει την αμμουδιά. Την ακουμπάει τόσο
απαλά σα να τις δίνει μικρά τρυφερά φιλιά. Απόλυτο και το σκοτάδι ολόγυρα. Τέτοιο που κάνει τον ουρανό να σου
κόβει την ανάσα. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τόσα αστέρια μαζεμένα.
Θυμάμαι μια φράση από ένα ποίημα (ή κείμενο?) που κάναμε στο σχολείο και ντρέπομαι που δε θυμάμαι ποιος το
έχει γράψει… «Δε μ’ αρέσουν οι νύχτες με φεγγάρι» (ή μπορεί να ήτανε και «Μ’ αρέσουν οι νύχτες χωρίς φεγγάρι»).
Αυτή είναι η ιδανική βραδιά για μένα. Η μοναδική φορά που δε φοβάμαι το σκοτάδι. Αυτή η εικόνα με πλημμυρίζει και
μ’ αδειάζει ταυτόχρονα.
Η θάλασσα πρέπει να είναι το ίδιο με πριν παρόλο που δεν την βλέπω. Τόσο λεία που μοιάζει σα να μπορείς να
περπατήσεις πάνω όπως λέει κι η φίλη μου. Έχουν δίκαιο τελικά οι Θεσσαλονικείς που περηφανεύονται για τη
Χαλκιδική. Το μέρος είναι πραγματικά παραδεισένιο! Πυκνά πευκοδάση απλώνονται μέχρι τις κάτασπρες αμμουδιές
που χώνονται στα κρυστάλλινα νερά.
Φτάσαμε στις Καβουρότρυπες, αφού ρωτήσαμε μερικά άτομα πού ακριβώς είναι. Δεν υπάρχει πινακίδα που να
δείχνει την παραλία. Μας είπαν πως έπρεπε να στρίβαμε στο χωματόδρομο που έχει τους κάδους. Έλα όμως που
κάθε χωματόδρομος είχε κάδους! Πειραματιστήκαμε σε 2-3 δρομάκια και τελικά τη βρήκαμε! Τα κάτασπρα βράχια
δημιουργούν μικρούς κολπίσκους, σαν ιδιωτικούς, που χωράνε ίσα ίσα 5 άτομα ο καθένας. Τόσο άσπρη άμμο δεν
έχω ξαναδεί! Γυαλίζει λες κι έχουν ρίξει glitter μέσα.
Keep dreaming!: Blog
10
Με εντυπωσίασε που είδα τόσες πολλές σκηνές ανάμεσα στα πεύκα πίσω από τις παραλίες. Όχι επειδή ήταν πολλές,
άλλα που έμοιαζε λες κι έχουν κάνει το χώρο ιδιόκτητο. Με περιφράξεις γύρω γύρω, τραπέζια, πάγκους φτιαγμένους
στα δέντρα, ακόμα και μπαλκονάκια είχαν στήσει μπροστά τους.Βρήκαμε ένα τέλειο σημείο και στήσαμε τη δική μας.
Κόσμος δεν υπήρχε κι έτσι η παραλία ακριβώς μπροστά ήταν σαν να είναι η δίκή μας.
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει λίγο έξω απ' την Τορώνη. Αυτό είναι το νοτιότερο άκρο του μεσαίου ποδιού της
Χαλκιδικής. Εδώ το τοπίο είναι διαφορετικό, πιο άγριο, θαμνώδες με τα ίδια όμως κρυστάλλινα νερά. Παντού σχεδόν
τα νότια μέρη είναι πιο άγρια. Περίεργο... Οι εικόνες με τον ήλιο που δύει είναι τόσο υπέροχες που δεν μπορώ να τις
περιγράψω με λέξεις. Τα χρώματα ανακατεύονται συνέχεια κι αλλάζουν κάθε λεπτό που περνάει. Νιώθω σαν
ερωτευμένη μ' αυτό το μέρος! Δε θέλω να γυρίσω στην Αθήνα! Το βράδυ φάγαμε ολόφρεσκα θαλασσινά στην
ταβέρνα του Ορέστη στη Σάρτη και κοιμηθήκαμε γεμάτες...ψυχή τε σώματι! (στομάχι θα έλεγα καλύτερα!)
Κοίταξα τη θάλασσα με το που άνοιξα τα μάτια μου πρωϊ πρωϊ. Μπορεί να ήτανε και 7-8 η ώρα. Μια γαλήνια σιωπή
απλωνόταν παντού. Κατέβηκα στη μικρή μας παραλία να πιω τον καφέ μου. Το νερό μου φάνηκε κρύο μα με φώναζε
από ώρα και δεν μπορούσα να αντισταθώ.Ήταν απίστευτα αναζωογονητική η βουτιά μου. Πόσο χαίρομαι που δε θα
φύγουμε ακόμα!
Η θάλασσα σήμερα είναι πιο καλή από ποτέ! Η ζέστη είναι όλο και περισσότερη όσο περνάει η ώρα κι ανακουφίζομαι
κάθε που μπαίνω μέσα. Χώνομαι πρώτα στα βάθη κι ύστερα μένω ανάσκελα στην επιφάνεια να χαζεύω τον ουρανό.
Το νερό μου χαϊδεύει το σώμα και θυμήθηκα μια φορά στα 7 ή 8 μου, που είχα μείνει τόση πολλή ώρα έτσι
ξαπλωμένη στο νερό, που όταν γυρίσαμε σπίτι κι έπεσα στο κρεββάτι, ένιωθα να με χαϊδευει ακόμα και να με
νανουρίζει το ανάλαφρο κούνημα.
'Ασπρο, τυρκουάζ, βαθύ μπλε που σταματάει σε μια ευθεία. Και μετά γριζογάλανο ανοικτό, γαλανό και πιο σκούρο
που συγκρούεται με ακαθόριστου σχήματος βαθύ σκούρο, άσπρο και πάλι από την αρχή!
Αυτή την εικόνα θα την κρατήσω! Αυτή θα μου θυμίζει Χαλκιδική!