Camping - Rafting στο Λούσιο

Αφού καταφέραμε μετά από πολλές προσπάθειες να χωρέσουμε κι εμείς στο αμάξι και στριμωχτήκαμε
μαζί με τα πράγματα, ξεκινήσαμε για Καρύταινα. Η Καρύταινα βρίσκεται στην Πελοπόννησο, μισή ώρα
από τη Δημητσάνα. Είναι χτισμένη πάνω σε μια πλαγιά και το κάστρο της είναι σαν προέκταση του
βράχου που είναι πάνω χτισμένο. Η διαδρομή ήταν μέσα από χωριά με πέτρινα σπίτια με τη
χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής. Μετά τη Δημητσάνα απλώνεται μια τεράστια πεδιάδα και η
θέα χαλάει με τα φουγάρα του εργοστασίου της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.
Αφήσαμε πίσω την Καρύταινα και προχωρήσαμε μερικά χιλιόμετρα ακόμα. Συναντήσαμε μια πέτρινη
γέφυρα που από κάτω περνούσε ο ποταμός Λούσιος. Αφήσαμε το αμάξι και κατεβήκαμε προς το ποτάμι.
Προχωρήσαμε λίγο στο μονοπάτι που πάει παράλληλα με το ποτάμι και βγήκαμε σε ένα ξέφωτο. Ένα
μεγάλο πλάτωμα που ήταν ότι πρέπει για να στήσουμε τις σκηνές μας. Δίπλα ακριβώς έρεε ο Λούσιος.
Ψάχνοντας ξύλα για τη φωτιά βρήκαμε αρκετή ύλη, από ξερά κλαδιά μέχρι μικρά «πεθαμένα» δέντρα και
μια παλιά καρέκλα που ήταν ότι πρέπει για προσάναμμα! Είχα αγχωθεί λίγο με τον καιρό γιατί οι
προβλέψεις για την περιοχή έδιναν βροχές και φοβόμουν πως δε θα προλάβουμε να ψήσουμε για να
Keep dreaming!: Blog
17
φάμε. Τελικά καταφέραμε να ψήσουμε τις μπριζόλες μας, σεφταλιές, πατάτες οφτές και ντομάτα με φέτα
κι ελιές στα κάρβουνα. Ήταν όλα υπέροχα. Φαγώθηκαν σε χρόνο dt!
Ίσα που τελειώναμε το φαγητό όταν άρχισε ένα ψιλοβρόχι. Βγάλαμε αμέσως αδιάβροχα, ρίξαμε μπόλικα
ξύλα στη φωτιά και συνεχίσαμε απτόητοι να τρώμε ότι απέμεινε. Η βροχή δεν κράτησε πολύ σε αντίθεση
με τη φωτιά που καταβρόχθιζε τα πάντα που τις δίναμε! Αφού ήπιαμε τα κρασάκια μας και τραγουδήσαμε
ότι πιο trash κυκλοφορεί, χωθήκαμε στις σκηνές και κοιμηθήκαμε με τη βουή του ποταμού.
Ήταν περίπου 10.30 όταν άνοιξα τα μάτια. Βγαίνοντας από τη σκηνή μύρισα όλη τη φύση! Είχε βγει ο
ήλιος και το φως του έδινε μια λαμπερή όψη στο χορτάρι, στα δέντρα, στο νερό…Κατέβηκα στο ποτάμι κι
έριξα νερό στο πρόσωπό μου. Ήταν τόσο ελκυστικό που σε φώναζε να νιώσεις! Ένας από την παρέα δεν
κατάφερε να αντισταθεί στο κάλεσμα του και έκανε μια παγωμένη πρωινή βουτιά!
Ξεκινήσαμε για τις δραστηριότητες της μέρας μετά το πρωινό, το οποίο περιλάμβανε φραπέ και εσπρέσο
καθώς και κρουασάν, μπισκοτάκια και άλλα. Πρώτα πήγαμε στη γέφυρα προς Αρίσταινα. Το ύψος γύρω
στα 45 μέτρα. Από κάτω περάνει ο Αλφειός ποταμός. Οι τολμηροί κάναμε ραπέλ. Κρεμασμένοι στο σχοινί
απολαύσαμε με δέος τη θέα γύρω.
Έφτασε η ώρα για το rafting! Ο καιρός άρχισε να κλείνει σιγά σιγά. Βάλαμε τις νεοπρέν στολές και
μπήκαμε στη «γριά». Η «γριά» ήταν το τζίπ που θα μας πήγαινε στο σημείο εκκίνησης. Στα πρώτα 100
μέτρα δεν άντεξε την ανηφόρα και μας άφησε! Μας πήρε άλλο τζίπ (αδελφή της γριάς πρέπει να ήταν και
μάλλον ήταν και συνομήλικες!) Πιάνει τότε μια μπόρα.
Μπήκαμε στις βάρκες και αφού μάθαμε τα παραγγέλματα από τον οδηγό μας ξεκινήσαμε. Η βροχή
βέβαια συνεχίστηκε αλλά όχι για πολύ. Αυτό που περισσότερο με στεναχώρησε είναι που δεν είχα μια
αδιάβροχη μηχανή να κλειδώσω τις εικόνες! Το τοπίο ήταν παραμυθένιο! Βράχια ψηλά δεξιά κι αριστερά,
στολισμένα με πλατάνια που δημιουργούσαν ένα πράσινο τούνελ. Η ροή του νερού ήταν μικρή λόγω
έλλειψης του φετινού χειμώνα. Περισσότερο βαρκάδα θα έλεγα ότι κάναμε παρά rafting.
Η ομάδα μας όμως ήταν η καλύτερη! Με συντονισμένες κινήσεις, πολύ κέφι και γέλιο κατεβαίναμε. Σε μια
μικρή στάση που κάναμε λίγο μετά το σημείο που ενώνεται ο Λούσιος με τον Αλφειό, το ποτάμι
δημιουργούσε μια μικρή λίμνη. Βουτήξαμε όλοι στα παγωμένα νερά και κολυμπήσαμε.
Ανέβηκα κι εγώ με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα σε κάτι βράχια που έκαναν οι άλλοι βουτιές.
Τρέχω τρέχω και με το που φτάνω στην άκρη του βράχου (δεν ήταν ψηλά…7-8 μέτρα περίπου) τα πόδια
μου άρχισαν να τρέμουν. Όχι από το κρύο….Μα έκανα λέω ραπέλ από τα 45 μέτρα και να μην μπορώ να
πηδήξω από τα 7? Έκανα πίσω….Το ξανασκέφτηκα και είπα να δοκιμάσω πάλι. Τα ίδια και χειρότερα!
Μια ζαλάδα μου ερχότανε εκεί στην άκρη. Ήθελα όμως πολύ να βουτήξω! Τρελαίνομαι για βουτιές! Είδα
όμως κάτι βραχάκια πιο χαμηλά, στα 2-3 μέτρα. Και έκανα από εκεί τις βουτιές μου!
Ξαναμπήκαμε στις βάρκες και τερματίσαμε λίγο πιο κάτω, στον Αλφείο. Ανεβήκαμε στη «γριά» που μας
περίμενε εκεί. Ήταν άγρια αυτή τη φορά και με πάθος μας μετέφερε πίσω. Αφού μαζέψαμε όλα τα
πράγματα τα οποία αυτή τη φορά δε χωρούσανε στο αμάξι (πώς γίνεται πάντα αυτό? Στο γυρισμό λες και
κουβαλάς περισσότερα!) και είδαμε και πάθαμε να τα στριμώξουμε, η πείνα είχε χτυπήσει κόκκινο!
Φάγαμε σε ταβερνούλα τα κλασσικά «κοψίδια» και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Ήρωες οι οδηγοί που
κατάφεραν να οδηγήσουν πίσω στην Αθήνα! Εννοείται πως κοιμήθηκα στο αμάξι! Ούτε που κατάλαβα
πώς φτάσαμε!
Και σήμερα νιώθω μια τρομερή γαλήνη και ηρεμία. Έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο που δε φεύγει με
τίποτα! Για μένα ΑΥΤΟ ακριβώς είναι διακοπές! Να κοιμάμαι με τη φύση, να ξυπνάω μαζί της, να τη
γεύομαι, να τη μυρίζω, να τη ζω….